Friday, 27 September 2013

വെള്ളരിപ്രാവുകളുടെ ആത്മകഥ

സത്യത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒരു ഇഷ്ട്ടവുമില്ലാതെയാണ് നേഴ്സിങ്ങിനു പോയത്.ആ സമയത്ത്(2004) എല്ലാരും നേഴ്സിങ്ങിനായിരുന്നു പോകുന്നത്. എനിക്ക് ഒരു എഞ്ചിനിയര്‍ ആകാനായിരുന്നു ഇഷ്ട്ടം. ഇഷ്ട്ടമല്ലാഞ്ഞിട്ടും എല്ലാരുടേം നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ഞാനും നേഴ്സിങ്ങിനു ചേര്‍ന്നു. എന്‍റെ കഷ്ട്ടകാലം അവടെ തുടങ്ങിയെന്നു പറയാം. പിന്നെ വേറൊരു കാര്യം,ആരെങ്കിലും ഇഷ്ട്ടമില്ലാത്ത വിഷയം വീണ്ടും വീണ്ടും പഠിക്കോ? എന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ അതും സംഭവിച്ചു.നേഴ്സിങ്ങിന്‍റെ ബിരുദാനന്തരബിരുദം വരെ ഞാന്‍ പഠിച്ചു.അത് പക്ഷെ ആരുടേയും നിര്‍ബന്ധത്തിനു  വഴങ്ങിയായിരുന്നില്ല, ഒരു ഒളിച്ചോട്ടമായിരുന്നു എന്നുമാത്രം.ഞാന്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഹോസ്പിറ്റലിലെ 'ഇന്‍ചാര്‍ജ്' നേഴ്സിന്‍റെ മാനസിക പീഡനം സഹിക്കാഞ്ഞിട്ടായിരുന്നു ആ ഓട്ടം.ഉപരിപഠനത്തിനാണ് എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ മാത്രേ അവുടെത്തെ ബോണ്ട്‌ ഒഴിവാക്കി കിട്ടുകയുള്ളൂ. അതിനു ഞാന്‍ തിരഞ്ഞെടുത്ത മാര്‍ഗം പഠനം തന്നെ.
                      എന്തായാലും ബി എസ്  സി  നഴ്സിംഗ് അനുഭവത്തില്‍ തുടങ്ങാം. സെപ് 23 നായിരുന്നു എന്‍റെ കലികാലം തുടങ്ങിയത്. അന്നേ ദിവസം രാവിലെ തന്നെ  ഞാനും എന്‍റെ കൂട്ടുകാരിയായ അയല്‍വാസിയും കൂടി ബാംഗ്ലൂര്‍ കോളേജില്‍ എത്തി,വീട്ടുകാരും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.അവടെ എത്തി ഫോര്‍മാലിട്ടീസ്സ് എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വൈകിട്ട് ഞങ്ങളെ ഹോസ്റ്റലില്‍ ആക്കീട്ട് വീട്ടുകാര്‍ വിടപറഞ്ഞു.പരിചയമില്ലാത്ത നാട്,പല സ്ഥലത്ത് നിന്നും വന്ന കുട്ടികള്‍ ഞങ്ങള്‍ 2 പേരും കരച്ചിലോട് കരച്ചില്‍. റൂമിലെ പുതിയ കൂട്ടുകാര്‍ ഞങ്ങളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.അവരെയൊക്കെ പരിചയപെട്ട് സംസാരിച്ചു കൂട്ടായി.
         
          സമയം 7.30 മണി ആയപ്പോള്‍ ഭക്ഷണത്തിന്റെ മണി മുഴങ്ങി. വിശപ്പില്ലെങ്കിലും കഴിക്കാന്‍ പോയി.അവടെ ചെന്നു ക്യുവില്‍ അവരവരുടെ പാത്രമായി നിന്നു. ഭക്ഷണം വാങ്ങി മേശപ്പുറത്തു വെച്ചു.പാത്രത്തിലോട്ടു നോക്കി,പച്ചരി.വീട്ടില്‍ കുത്തരി ചോര്‍ മാത്രം തിന്നിരുന്ന ഞാന്‍ എങ്ങനെയൊക്കെയോ വിഴുങ്ങി.കൂടെ 2 ഉണക്ക ചപ്പാത്തിയും, വെള്ളം ഒഴുകി നടക്കുന്ന രസവും അതുപോലെ തന്നെ വെള്ളത്തിന്‍റെ അളവ് കൂടിയ മോരും.എന്തായാലും പിന്നെ എന്നും ഇതായിരുന്നു ഊണ്.എല്ലാ നേരവും കര്‍ണാടക ഭക്ഷണമാണ്‌ തരുന്നത്.  പച്ചക്കറിയാണെങ്കിലും ചിലപ്പോള്‍ കൂട്ടത്തില്‍ മാംസഭക്ഷണമായി പാറ്റയും ഉണ്ടാകുമായിരുന്നു.50 കിലോ ഉണ്ടായിരുന്ന ഞാന്‍ ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ 39 കിലോയായി.
          
                       ആദ്യ ദിവസം നേരത്തെ തന്നെ ക്ലാസ്സില്‍ എത്തി. നോക്കിയപ്പോള്‍ 100 കുട്ടികള്‍. സത്യത്തില്‍ ഇത്രയും കുട്ടികളെ കണ്ട് കണ്ണ് തള്ളിപ്പോയി. ക്ലാസ്സില്‍ അനങ്ങാന്‍ സ്ഥലമില്ല.ഒരുതരം ശ്വാസം മുട്ടല്‍. എല്ലാരോടും പതുക്കെ ചോദിച്ചു,നിങ്ങളൊക്കെ ഇഷ്ട്ടപെട്ടിട്ടാണോ വന്നത്? അതില്‍ 90 പേരും "ഇല്ല" എന്ന മറുപടിയാണ്‌ തന്നത്. പിന്നീട് ഓരോ ദിവസവും കുട്ടികളുടെ എണ്ണം കൂടിക്കൂടി വന്നു.അവസാനം 116 പേരായി. ഞങ്ങള്‍ കേട്ടിട്ടുള്ളത് ആകെ 60 സീറ്റാണ് ഉള്ളതെന്നാണ്. ബാംഗ്ലൂരിലെ മിക്ക കോളെജിലും കൂടുതല്‍ കുട്ടികളെ എടുത്ത് കൂട്ടതോല്‍വി ഉണ്ടാക്കുന്ന കഥ ഞങ്ങള്‍ കേട്ടിരുന്നു. അത് ഞങ്ങള്‍ക്കും സംഭവിക്കുമെന്ന് ഭയന്നു.
       
           താമസിയാതെ നേഴ്സിങ്ങിന്റെ ബാലപാഠങ്ങള്‍ പഠിക്കാന്‍ തുടങ്ങി.പുസ്തകങ്ങള്‍ കിട്ടി, ഓരോന്നും 3 കിലോ ഉണ്ട്. ഇതൊക്കെ കണ്ട് ഞങ്ങള്‍ നിശ്ചലരായി നിന്നെങ്കിലും, ജീവിതഭാരത്തിനു മുന്നില്‍ അത്  ഭാരമായി അനുഭവപ്പെട്ടില്ല. കുറച്ചു നാളുകള്‍ കഴിഞ്ഞ്, ഒരു അവധിക്കാലവും കഴിഞ്ഞ് ഒരറിയിപ്പ് വന്നു. 100 പേര്‍ക്കേ സീറ്റുള്ളൂ.. ഞങ്ങള്‍ ചേര്‍ന്നത് പേരുകേട്ട ഒരു കോളെജിലാണ്. ഇനി മാറേണ്ടത് 'ആരും കേട്ടിട്ടില്ലാത്ത പുതിയതായി തുടങ്ങുന്ന കോളേജിലോട്ടും. ആരായിരിക്കും ആ 16 പേര്‍. ചര്‍ച്ചകള്‍ ചൂടുപിടിച്ചു. അവസാനം ലിസ്റ്റ് വന്നു. അതില്‍ പതിനഞ്ചാമത്തെ ആള്‍ ഞാനാണ്. ഞാനാകെ വിയര്‍ത്തു, കണ്ണില്‍ ഇരുട്ടു വീഴുന്നതുപോലെ, നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. കണ്ണീര്‍ ധാര ധാരയായി ഒഴുകി. കൂട്ടത്തില്‍ എന്‍റെ 3 കൂട്ടുകാരും. ഞങ്ങള്‍ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ആശ്വസിപ്പിച്ചു.പ്രശ്നം വീട്ടില്‍ അവതരിപ്പിച്ചു. എന്തിന്‍റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് ലിസ്റ്റ് ഇട്ടതെന്ന് നോക്കി. അന്നും ഇന്നും അതിനൊരു ഉത്തരമില്ല. എല്ലാരും മാതാ പിതാക്കളെ വിളിപ്പിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞു, അവര്‍ വന്നു. ഞങ്ങളുടെ കോളേജ് ഡയറക്റ്ററെ കാണാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, അദ്ദേഹം പിന്‍വാതിലിലൂടെ മുങ്ങുകയാണ് ഉണ്ടായത്. അദ്ദേഹത്തിന് രാഷ്ട്രീയത്തില്‍ നല്ല പിടിപാടുണ്ടെന്നും, പരാതിപ്പെട്ടിട്ട് കാര്യം ഇല്ലെന്നും അറിഞ്ഞു. പിന്നെ എല്ലാം വിധിക്ക് വിട്ടുകൊടുത്തു.
                     
             ഞങ്ങള്‍ പഠിച്ചിരുന്നത് പെണ്‍കുട്ടികള്‍ മാത്രമുള്ള കോളേജില്‍ ആയിരുന്നു.ഇനി പോകേണ്ടടുത്ത് ആണ്‍കുട്ടികളും ഉണ്ട്.കൂടാതെ അവടെയും കൂടുതല്‍ കുട്ടികള്‍ ഉള്ളതിനാല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ടി അവിടുത്തെ 16 ആണ്‍കുട്ടികളെ വേറൊരു തല്ലിപ്പൊളി കോളെജിലോട്ടു മാറ്റിയിരുന്നു.ആദ്യം അതിന്റെയൊരു നീരസം അവര്‍ക്ക് ഞങ്ങളോട് ഉണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ പുതിയ കോളേജില്‍ എത്തി.അവടെ ഞങ്ങള്‍ക്ക് സീനിയേഴ്സ് ഇല്ലെങ്കിലും, ജനറല്‍ നേഴ്സിങ്ങിന്റെ സീനിയേഴ്സ് ഉണ്ടായിരുന്നു.ആ ചേച്ചിമാരും ചേട്ടന്മാരും പാവങ്ങളായിരുന്നു അതുകൊണ്ട് ഞങ്ങള്‍ക്ക് റാഗിങ്ങ് കിട്ടിയില്ല. പതുക്കെ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികളുമായി കൂട്ടുകൂടി, വിഷമം ഒക്കെ മാറി. താമസിയാതെ "ലാമ്പ് ലൈറ്റിംഗ്" ചടങ്ങായി."വിളക്കേന്തിയ വനിത" എന്നറിയപ്പെടുന്ന ഫ്ലോറെന്‍സ് നൈറ്റിന്‍ഗെല്‍-ന്‍റെ  പിന്മുറക്കാരാവാനുള്ള തയാറെടുപ്പാണത്. അന്നാണ് ഞങ്ങള്‍  വിളക്ക് കത്തിച്ച് നേഴ്സിങ്ങിന്റെ പ്രതിജ്ഞയെടുക്കുന്നത്. പരുപാടിക്കു വീട്ടുകാര്‍ക്കും ക്ഷണം കിട്ടി. വീട്ട്കാരും അവര്‍ കൊണ്ടുവരുന്ന ഭക്ഷണ സാധനങ്ങള്‍ക്കുമായി ഞങ്ങള്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ കാത്തിരുന്നു. അവരോടൊപ്പം ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലെ മഹത്തായ ദിനം സന്തോഷത്തോടെ തന്നെ കഴിഞ്ഞു.
 
                ഈ പരിപാടിയില്‍ ആണ് ഞങ്ങള്‍ ആദ്യമായി യൂണിഫോം ധരിക്കുന്നത്. അതിനു ശേഷം മാത്രമേ ഹോസ്പിറ്റല്‍ ഡ്യൂട്ടി തുടങ്ങോളു. താമസിയാതെ തന്നെ  ഞങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ ഡ്യൂട്ടി ആയി, ഒരു ഗവണ്മെന്റ് ഹോസ്പിറ്റലില്‍. ഞങ്ങള്‍ രാവിലെ യൂണിഫോം ഇട്ട് നിന്നു.വെള്ളക്കു പകരം റോസ് ചുരിദാര്‍,വെള്ള കൊട്ട്,വെള്ള ചെരുപ്പ്,മുടി അമ്മച്ചി കെട്ട്. ഒരു ആഭരണവും ഇടാതെ,ചെറിയ മൊട്ട് കമ്മല്‍ മാത്രം ഇട്ട്.കഷ്ട്പ്പെട്ടു വളര്‍ത്തിയ നഖം ഒക്കെ വെട്ടി ഒരു കോലം. ഞങ്ങള്‍ടെ ഹോസ്റ്റലില്‍ വേറെ എല്ലാ കോഴ്സുകളും ഉണ്ട്. അതിലെ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ ഞങ്ങളുടെ കോലം കണ്ട് കളിയാക്കി ചിരിച്ചു. കാരണം അവരൊക്കെ അടിപൊളി ഡ്രസ്സ്‌ ആണല്ലോ ഇട്ടിരിക്കുന്നത്, ഞങ്ങള്‍ക്കും ചെറിയൊരു കുറച്ചില്‍ തോന്നി. ബസ്‌ വന്നു, മാഡത്തിന്റെ നിര്‍ദേശം അനുസരിച്ച ഞങള്‍ വരി വരിയായി ബസില്‍ കേറി. ഞങ്ങളുടെ ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നാണ് ബസ്‌ പുറപ്പെടുന്നത്.പിന്നെ ആണ്‍കുട്ടികള്‍ കേറും.കുറച്ച് പേര്‍ നിന്നായിരിക്കും വരിക. ഈ മിടുക്കന്മാര്‍ തിരിച്ചുവരുമ്പോള്‍ പകരം വീട്ടും,അവര്‍ ഓടി ബസില്‍ കേറും. കൂടെ മിടുക്കികളായ പെണ്‍കുട്ടികളും കേറും.മത്സരിച്ചു തോല്‍ക്കാന്‍ താല്‍പ്പര്യം ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ ഞാന്‍ ഈ ഓട്ടത്തില്‍ പങ്കെടുക്കാറില്ല, മാത്രമല്ല എന്നും നിന്ന് തന്നെ യാത്ര ചെയ്യും. ഹോസ്പിറ്റലിലോട്ടു ഞങ്ങള്‍ കൈ വീശി ഒന്നുമല്ലാ പോകുന്നത്. ഒരു രോഗിയെ ശുശ്രൂഷിക്കാനാവശ്യമായ ബക്കറ്റ് ഉള്‍പ്പെടയുള്ള എല്ലാ സാധനങ്ങളും കൊണ്ടുപോകണം. തെറ്റിദ്ധരിക്കല്ലേ ഈ ബക്കറ്റ് ഞങ്ങള്‍ക്ക് കുളിക്കാനല്ല, രോഗികളെ കുളിപ്പിക്കാനാണ്.

               ബസില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയാലും ക്യു നിര്‍ബന്ധമാണ്‌. ഇത് ഞങ്ങള്‍ടെ കോളേജിന്‍റെ മാത്രം കുത്തകയാണ്. അതുകൊണ്ട് അവടെയുള്ള മറ്റ്  കോളേജിലെ കുട്ടികളും ഞങ്ങളെ നടത്തം കണ്ട് ചിരിക്കും. എല്ലാരുടെ മുമ്പിലും ഞങ്ങള്‍ അപഹാസ്യപാത്രങ്ങള്‍ ആയിക്കൊണ്ടിരുന്നു. വാര്‍ഡില്‍ എത്തിയാല്‍ കാക്കക്കൂട്ടില്‍ കല്ലിട്ടപോലെയാണ്. നിറച്ചും കുട്ടികളും ബഹളവും. ആദ്യ പണി കിടക്കവിരി,അതും ഒരു 'പ്രൊസീജിയര്‍' ആണ്. അങ്ങനെ ചുമ്മാ പോയി വിരിക്കാന്‍ പാടില്ല. അവടെ പുതിയ വിരിയൊന്നും കിട്ടില്ല,ആ അഴുക്ക് തന്നെ കുടഞ്ഞു വീണ്ടും വിരിക്കണം. ആദ്യമൊക്കെ ശര്‍ദ്ദിക്കാന്‍ വരുമായിരുന്നു.എന്ത്‌ ചെയ്യാം വന്നു പെട്ടുപോയല്ലോ എന്നോര്‍ക്കും. ആ ഹോസ്പിറ്റല്‍ അന്ന് അത്രയും വൃത്തിഹീനമായിരുന്നു,പലര്‍ക്കും അവിടുന്ന് അണുബാധ ഏറ്റിട്ടുമുണ്ട്. ആദ്യ വര്‍ഷം 120 പ്രൊസീജിയര്‍' ഉണ്ട്.മാഡത്തിനെ ചെയ്ത് കാണിച്ച് വേണം ഒപ്പ് മേടിക്കാന്‍.ചെറിയ തെറ്റ് കണ്ടാല്‍ വീണ്ടും അടുത്ത ദിവസം കാണിക്കാന്‍ പറയും.ഓരോന്നിനും പുറകെ നടന്ന് ആണ് ഒപ്പ് മേടിക്കുന്നത്. പിന്നെ വേറൊരു നിയമം ഉണ്ട്,മറ്റ് കോളേജിലെ കുട്ടികളോട് മിണ്ടരുത്. മിണ്ടിയാല്‍ ഇറക്കിവിടും. ഒരു ദിവസംഎന്‍റെ കൂടെ പ്ലസ്‌ ടുവിന് പഠിച്ച 2 ആണ്‍കുട്ടികളെ കണ്ടു. പേടിച്ച് ഞാന്‍ മിണ്ടിയില്ല, കാണാത്തപോലെ നടന്നു.അവര്‍ അവസാനം എന്‍റെ പേര് വിളിച്ചു,അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വേറെ സ്ഥലത്തേക്ക്പോയി. ഇതൊന്നുമറിയാതെ എന്‍റെ അയല്‍വാസി കൂട്ടുകാരി അവരോട് മിണ്ടി.മാഡം ആ പാവത്തിനെ ഉച്ചവരെ, ഡ്യൂട്ടി തീരുന്നത് വരെ പുറത്ത് നിര്‍ത്തി. അന്നൊക്കെ മാഡത്തിന്റെ പേര് കേള്‍ക്കുമ്പോഴേ പേടിച്ച് വിറച്ചിരുന്നു. ആണ്‍കുട്ടികള്‍ എന്തെങ്കിലും ചെറിയ അലമ്പ് കാണിച്ച് പിടിച്ചാല്‍,അവരോട് പറയുന്ന കാര്യം.ഇന്റെര്‍ണല്‍ മാര്‍ക്ക്‌ കുറയ്ക്കും എന്നാണ്. ആര്‍ക്കും അനങ്ങാനും മിണ്ടാനും വയ്യാത്ത അവസ്ഥയായിരുന്നു. മാഡമ്സ് പഠിച്ച കാലത്ത് ഇതിനേക്കാള്‍ കഷ്ട്ടപ്പാട് ഉണ്ടായിരുന്നു എന്നാണവര്‍ പറയുന്നത്. അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നുള്ളത് സത്യവുമാണ്. എന്താണ് എല്ലാ നേഴ്സുമാര്‍ക്കും ഇത്ര കഷ്ട്ടപ്പാട്?
         ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് ഉച്ചക്ക്  വരണം കോളേജിലോട്ട്. അവടെ ടെറസില്‍ ആണ് ഭക്ഷണം,പൊരിവെയിലത്തുo ക്യു നില്‍ക്കണം. ഒന്നാമത് ഡ്യൂട്ടിയുടെ ക്ഷീണം,ഇതും കൂടെയാകുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ തകര്‍ന്നു പോകും. ചിലരൊക്കെ തല കറങ്ങി വീഴും,എല്ലാം വിധി...

ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് റൂമില്‍ ചെന്നാല്‍ ഒരു കെട്ട് എഴുതാനുണ്ടാകും. ഞങ്ങള്‍ മുന്‍കൂറായി ഒരു കെട്ട് പേപ്പര്‍ വാങ്ങിവേക്കും,അതൊക്കെ ദിവസങ്ങള്‍ക്കുള്ളില്‍ തീരും. കെയര്‍ പ്ലാന്‍,കേസ് സ്റ്റഡി,ഹെല്‍ത്ത്‌ എജുക്കേഷന്‍ അങ്ങനെ ഓരോന്ന്. രാത്രി 4 മണിവരെ എഴുത്താണ്.വീണ്ടും 7 മണിക്ക് ഡ്യൂട്ടി.അങ്ങനെ എത്ര ഉറക്കമില്ലാത്ത രാത്രികള്‍. ഇതീന്ന് ആണ്‍കുട്ടികള്‍ രക്ഷപെടും,അവര്‍ പരീക്ഷയുടെ അടുത്തദിവസം മാത്രം എല്ലാംകൂടി ഒന്നിച്ച് എഴുതി കയ്യും കാലും പിടിച്ചാണെങ്കിലും ഒപ്പ് വാങ്ങും. ഞങ്ങള്‍ക്കോ, ഓരോന്നും അടുത്ത ദിവസം തന്നെ വെക്കണം. വൈകിപോയാല്‍ സ്വീകരിക്കില്ല. കഷ്ട്ടപെട്ട് എഴുതിവെച്ചാലോ? നോക്കീട്ട് 'റിപീറ്റ്" എന്നെഴുതി തരും. ഞാനൊരിക്കല്‍ ഒരു കെയര്‍ പ്ലാന്‍ 8 വട്ടം തിരുത്തി എഴുതീട്ടുണ്ട്. ഒരു കെയര്‍ പ്ലാന്‍ ഒരു 20 പേപ്പര്‍ ഉണ്ടാകും,കേസ് സ്റ്റഡി 50ഉം.

             ഇതിനിടക്ക്‌ ഇന്റെര്‍ണല്‍ എക്സാം.എഴുത്തിനിടക്ക് പഠിക്കാന്‍ സമയം കിട്ടില്ല. രണ്ടോ,മൂന്നോ പേരൊഴികെ എല്ലാരും പഠിക്കാതെ പോയി എഴുതും. മിക്കവരും തോല്‍ക്കും. അങ്ങനെ ഓരോന്നായി 3 ഇന്റെര്‍ണല്‍ കഴിഞ്ഞ് യഥാര്‍ത്ഥ പരീക്ഷയായി. അവടെ 9 ആണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് പണി കിട്ടി. ഹാജര്‍ 80 % ഇല്ല. അവരോട് പരീക്ഷ എഴുതണ്ടാന്ന് പറഞ്ഞു. മറ്റു കോളേജിലൊക്കെ ഹാജര്‍ കുറവായാല്‍ പിഴ അടപ്പിച്ച് പരീക്ഷ എഴുതിപ്പിക്കാറുണ്ട്. ഇവടെ അതും നടന്നില്ല. പിന്നെ  പരീക്ഷക്ക്‌ മുമ്പ് നൂറ്റിമുപ്പതോളം വൈവ പറഞ്ഞ് തീര്‍ക്കണം. ഈ കടമ്പകള്‍ ഒക്കെ തീര്‍ത്ത്,  കരഞ്ഞ് പറഞ്ഞ് 2 ആഴ്ച ഞങ്ങള്‍ക്ക് പഠിക്കാന്‍ അവധി കിട്ടി.

                 പലരും രാവിലെ വരെ ഉറക്കമിളച്ച് പഠിക്കും. എന്‍റെ റൂമില്‍,ഞങ്ങള്‍ ഒരു 12 മണിവരെ പഠിച്ചും,വര്‍ത്താനം പറഞ്ഞും ഇരിക്കും. കൃത്യം 12 മണിക്ക് കട്ടന്‍കാപ്പിയും,നൂഡില്‍സും കഴിച്ച് ഉറങ്ങും. അങ്ങനെ പെട്ടെന്ന്‌ സമയം പോയി.പരീക്ഷയുടെ തലേദിവസം ആയി.എല്ലാരും വിഷമത്തിലാണ്,ആദ്യ പരീക്ഷ അനാട്ടമി, എനിക്കൊന്നും അറിയില്ല. പടം വരച്ചു എഴുതണ൦. എനിക്കാണെങ്കില്‍ പടം വരക്കാനും അറിയില്ല. വീട്ടില്‍ വിളിച്ച് പ്രാര്‍ത്ഥിക്കാന്‍ പറഞ്ഞു, കൂട്ടത്തില്‍ തോല്‍ക്കുമെന്ന് മുന്‍‌കൂര്‍ ജാമ്യവും എടുത്തു. അങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോള്‍ അപ്പുറത്തെ റൂമിലെ കൂട്ടുകാരി വന്നു. അവള്‍ വന്നത് സീരിയസ് ആയ എന്തോ പറയാനാണെന്ന് മുഖം കണ്ട് മനസിലായി. അവള്‍ പറഞ്ഞ് തുടങ്ങി."നമുക്ക് നാളത്തെ അനാട്ടമിയുടെ ചോദ്യങ്ങള്‍ കിട്ടും,പൈസ കൊടുക്കണം, പൈസ പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞ് കൊടുത്താല്‍ മതി,നിങ്ങള്‍ക്ക് താല്‍പ്പര്യമുണ്ടോ"??. ഞങ്ങള്‍ ആലോചിച്ചിട്ട് പറയാം എന്ന് പറഞ്ഞു. മനസാക്ഷി ഏതായാലും ഇവടെ തോറ്റു.ഞങ്ങള്‍ സമ്മതം മൂളി. അങ്ങനെ രാത്രി 3 മണിവരെ പല പല ചോദ്യങ്ങള്‍ വന്നു. അത് മാത്രം ഞങ്ങള്‍ പഠിച്ചു.അങ്ങനെ രാവിലെ പരീക്ഷാ ഹാളിലെത്തി,ആദ്യത്തെ ചോദ്യകടലാസ് കയ്യിലെത്തി. പ്രാര്‍ത്ഥിച് തുറന്നുനോക്കി,കിട്ടിയ ചോദ്യം ഒന്നുപോലും അതില്‍ ഇല്ല. എല്ലാരും വിഷമത്തോടെ പരസ്പ്പരം നോക്കിയിരുന്നു. എല്ലാരും എന്തൊക്കെയോ എഴുതി ഇറങ്ങിപ്പോന്നു. അങ്ങനെയങ്ങനെ  പ്രതീക്ഷക്ക് ഒരുവകയും ഇല്ലാതെ 7 പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞു.

         പരീക്ഷാഫലം വരുന്നതിനുമുമ്പേ അടുത്ത അധ്യായന വര്‍ഷം തുടങ്ങി. ജൂനിയേഴ്സ്‌ വന്നു. എല്ലാ സീനിയേഴ്സും ചെയ്യുന്നതു പോലെ അവര്‍ക്കും ചെറിയ,വളരെ ചെറിയ റാഗിങ്ങ് കിട്ടി. ചെറുതായിരുന്നിട്ടും അവര്‍ പരാതി കൊടുത്തു. 2 ആണ്‍കുട്ടികളെ ഡയറക്റ്റര്‍ വിളിപ്പിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്‍റെ പതിവ് ശിക്ഷാ രീതി എന്താന്ന് വെച്ചാല്‍,വെല്ല്യ ഗ്രൌണ്ടിന്‍റെ നടുക്കുള്ള തെങ്ങില്‍ കെട്ടിയിട്ട് അടിക്കുന്നതാണ്. അങ്ങനെ ഒരു ശിക്ഷ കിട്ടിയില്ലെങ്കിലും അവരെ അടിച്ച് തരിപ്പണമാക്കി. അവരെ കണ്ട് ഞങ്ങളെല്ലാരും വിഷമിച്ചു. പരാതികൊടുത്തവര്‍ പോലും സഹതപിച്ച് മാപ്പിരന്നു.എന്തായാലും അതോടുകൂടി റാഗിങ്ങിനു വിരാമമായി എന്നന്നേക്കുമായി.
 
           ഇതിന്‍റെ വിഷമം ഒക്കെ മാറിയപ്പോഴേക്കും ഒരു ടൂര്‍ വന്നു ഹൈദ്രാബാദിലോട്ട്,എല്ലാരും പോകണം 5000 രൂപ. എന്‍റെ പല കൂട്ടുകാരും ലോണ്‍ എടുത്താണ് പഠിച്ചിരുന്നത്. എങ്കിലും ഹാജര്‍ നഷ്ട്ടപ്പെടുമെന്ന് വിചാരിച്ച് കഷ്ട്ടപെട്ട് പൈസ ഒപ്പിച്ച് അവരും വന്നു.ടൂര്‍ എല്ലാരും അടിച്ച്പോളിച്ചു.ടൂര്‍ തീരുന്നതന്റെ 2 നാള്‍ മുമ്പ് പരീക്ഷാ ഫലം വന്നു.ഓരോരുത്തരുടെയും ആയാണ് വന്നത് 2 ദിവസം കൊണ്ട് എല്ലാരുടെയും ഫലം വന്നു.ഒരു കൂട്ടതോല്‍വിയായിരുന്നു അത്.100 പേര്‍ പരീക്ഷ എഴുതിയതില്‍ 5 പേര്‍ മാത്രം എല്ലാ വിഷയങ്ങള്‍ക്കും ജയിച്ചോളൂ.എന്‍റെ ഭാഗ്യത്തിന് ഞാനതില്‍ പെട്ടു എന്നുമാത്രം.
      
           ഞങ്ങള്‍ താമസിച്ച ഹോട്ടല്‍ ഒരു കണ്ണീര്‍കുളമായി.എല്ലാരും തകര്‍ന്നിരുന്നു.കൂടുതല്‍ കുട്ടികളെ ഇടുത്തത് കൊണ്ടാണ് ഇങ്ങനെയൊരു തോല്‍വി ഉണ്ടായത് എന്നായി സംസാരം.ആകെ 40 സീറ്റ് മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.ഇത് സത്യമാണെന്ന് തെളിയിക്കും വിധം ആയിരുന്നു പിന്നീടുള്ള സംഭവങ്ങള്‍.  ആദ്യം പലരും 6 മാസം പുറകോട്ടാണ് ആയത്,പിന്നീട് അത് രണ്ടര വര്‍ഷം വരെ ആയി. പലരും നാട്ടില്‍ നിര്‍ത്തി പോയി,ചിലര്‍ അവടെ തന്നെ കോഴ്സ് മാറി. എന്തായാലും 100 പേരായി തുടങ്ങി 4 വര്‍ഷത്തിന് ശേഷം ഞങള്‍  വെറും 39 പേര്‍ മാത്രമാണ് ഇറങ്ങിയത്. ഒരു സീറ്റ് പ്രശ്നം ഉണ്ടാക്കിയ വിനയണത്.ഈ നേഴ്സിംഗ് പഠനം ഞങ്ങള്‍ക്ക് കൂടുതലും മുറുവുകള്‍ ആയിരുന്നു തന്നത്.
            ഞങ്ങള്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സന്തോഷിച്ച കാര്യങ്ങള്‍ ഇവയായിരുന്നു. ഒന്ന് അവസാന വര്‍ഷത്തെ ഓള്‍ ഇന്ത്യാ ടൂര്‍,അതു 18 സംസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെ 20 ദിവസം, ഞങ്ങള്‍ അടിച്ച്പൊളിച്ചു. പിന്നെ 'കമ്മ്യൂണിറ്റി പോസ്റ്റിങ്ങ്‌'.അതിനു ഞങ്ങള്‍ ബാംഗ്ലൂരിലെ ഹള്ളികളില്‍ ആയിരുന്നു പോയത്.ഓരോ വീടുകളില്‍ പോകേണ്ടിയിരുന്നു.ആദ്യത്തെ ദിവസം മാത്രം വീട്ടുകാര്‍ കയറ്റി ഇരുത്തും,പിന്നീടങ്ങോട്ട് ഞങ്ങളെ കാണുമ്പോഴേക്കും വാതില്‍ അടക്കും.ഇവരോട്ട് വീട്ടില്‍ കേറ്റുകയുമില്ല,മാഡംസ് ആണെങ്കില്‍ പുറത്ത് കണ്ടാല്‍ വഴക്കും പറയുകയും ചെയ്യും.ആകെ കുഴങ്ങി. ഞങ്ങളില്‍ ചിലര്‍ മൈല്‍കുറ്റിയില്‍ ഇരിപ്പിടം കണ്ടെത്തി,ഞാനൊക്കെ വീടിന്‍റെ  പുറകിലെ സ്റ്റെയര്‍ കേസില്‍ അഭയം തേടി. അങ്ങനെ ഒളിച്ചും പാത്തും മാഡത്തിന്‍റെ കണ്ണില്‍ പെടാതെ ഡ്യൂട്ടി തീര്‍ത്തു എന്ന് പറയാം. പിന്നെ പോസ്റ്റിങ്ങ്‌ തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പായി ഞങള്‍ പെണ്‍കുട്ടികള്‍ക്ക് ചില തയാറെടുപ്പുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.കാരണം വെയില്‍ കൊണ്ട് കറുത്തുപോകുമെന്നു അനുഭവക്കാര്‍ പറഞ്ഞ്, സണ്‍ സ്ക്രീന്‍ ലോഷന്‍ വാരിപൊത്തിയാണ് പോകുന്നത്. എങ്കിലും പോസ്റ്റിങ്ങ്‌ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എല്ലാരും കരിഞ്ഞ 'ഐശ്വര്യറായി'മാര്‍ ആയി തീര്‍ന്നിരുന്നു. അന്ന് ബസില്‍ പോകുമ്പോള്‍ രാവിലെ സ്ഥിരമായി കേള്‍ക്കുന്ന പാട്ടായിരുന്നു,കൃഷ്‌ എന്ന ഹിന്ദിസിനിമയിലെ "ആവൊ സുനാവോ" എന്ന് തുടങ്ങുന്ന പാട്ട്.ഇപോഴും ഈ പാട്ട് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ അന്നത്തെ പോസ്റ്റിങ്ങ്‌ ആണ് ഓര്‍മയില്‍.
      
           പിന്നെ രണ്ടാമത്തെ ഇഷ്ട്ടപെട്ട പോസ്റ്റിങ്ങ്‌,"സൈക്യാട്രി" പോസ്റ്റിങ്ങ്‌ ആയിരുന്നു. അത് "കടബംസ് സൈക്യാട്രി സെന്‍റര്‍"-ഇല്‍ ആയിരുന്നു. അവടുത്തെ രംഗങ്ങള്‍ മനസിനെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നെങ്കിലും,അവരുടെ കൂടെയുള്ള ഒരു മാസം ജീവിതത്തില്‍ ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ പറ്റാത്തവയാണ്. ആദ്യം ഞങ്ങള്‍ അവടെ എത്തിയപ്പോള്‍ ഒരു ഡോക്ടറാണ് 'ഇന്റ്രോ' ക്ലാസ്സ്‌ തന്നത്. കൂടാതെ അദേഹം ഞങ്ങള്‍ക്ക് പരിസരങ്ങള്‍ ഒക്കെ ചുറ്റി കാണിച്ചുതരുകയും ചെയ്തു. എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു കൌന്‍സലര്‍ പറഞ്ഞു,അദ്ദേഹം ഒരു മാനസിക രോഗി ആണെന്ന്.ഞങ്ങളെല്ലാരും അത്കെട്ട് വിറങ്ങലിച്ചുപോയി. ഒരു കാര്യം  അന്ന് മനസിലായി 'കുറുന്തോട്ടിക്കും വാദം വരുമെന്ന്'. അവടെ പലതരം മനസീക അവസ്ഥകള്‍ ഉള്ള രോഗികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിലൊരാളുടെ വിചാരം 'സച്ചിന്‍' ആണെന്നാണ്, അദ്ദേഹം എപ്പോഴും ക്രിക്കറ്റ്‌ കളിച്ചൂണ്ടിരിക്കും. ഒരാള്‍ ശ്രീകൃഷ്ണന്‍ ആണ്,കയ്യിലെപ്പോഴും ഓടക്കുഴല്‍ ഉണ്ടാകും. ഒരാള്‍ എപ്പോഴും ഡാന്‍സ് കളിക്കും.അങ്ങനെ പല പല വേഷങ്ങള്‍.എന്നെ ഏറ്റവും വിഷമിപ്പിച്ചത് മലയാളികളായ 2 മനോരോഗമുള്ള കുട്ടികളെ കണ്ടതാണ്. അവര്‍ എഞ്ചിനിയറിംഗ് പഠിക്കാന്‍ പോയതാണ്,അവടുത്തെ റാഗിങ്ങ് താങ്ങാനാവാതെയാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു അവസ്ഥയില്‍ ആയത്. ഒരിക്കല്‍ അതില്‍ ഒരാളുടെ മാതാപിതാക്കളെ അവടെ വെച്ച് കാണാനിടയായി. അവര്‍ ഞങ്ങടെ മുന്നില്‍ വെച്ച് കരഞ്ഞു. അന്ന് ആകെമൊത്തം വിഷമിച്ചുപോയി ഞങ്ങള്‍. ഈ രോഗികള്‍ക്ക് മിക്കവര്‍ക്കും 'ഹാലുസിനേഷന്‍' ഉണ്ടാകും. അവര്‍ ഇല്ലാത്ത ഒച്ച കേള്‍ക്കുകയും,ഇല്ലാത്ത പലരേയും കാണുകയും,മിണ്ടുകയും ചെയ്യും.എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ഈ ലോകത്ത് ഏറ്റവും വിഷമമുള്ള അവസ്ഥ മാനസിക നില തെറ്റുന്നതാണെന്നാണ്,അവിടെ വെച്ച് അന്നെനിക്കത് ബോധ്യപെട്ടു.
                   എന്‍റെ കഥയിലോട്ടു തന്നെ തിരിച്ചു വരാം.എന്തായ്യാലും എത്ര പറഞ്ഞാലും,എഴുതിയാലും തീരാത്തത്ര ഉണ്ട് നേഴ്സുമാരുടെ ദുരിതം. വളരെ ചുരിക്കി ഇത്രയും എഴുതി നിര്‍ത്തി എന്ന് മാത്രം. എനിക്ക് കുറച്ച് ചോദ്യങ്ങള്‍ ഉണ്ട്. ഇത്രയും ത്യാഗം സഹിച്ചു പഠിച്ച്,മേലധികാരികളുടെ വഴക്കും കേട്ട് രോഗികളെ ശുശ്രൂഷിച്ചിട്ടും ഞങ്ങള്‍ക്ക് മാത്രം സമൂഹം ഒരു വിലയും തരാത്തതെന്താണ്??? എന്നെങ്കിലും നേഴ്സുമാരുടെ ദുരിതത്തിനു അറുതി ഉണ്ടാകുമോ? ഇന്ത്യയില്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കും എന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍ മാന്യമായ ഒരു വേതനം കിട്ടുമോ??? എല്ലാം ചോദ്യചിഹ്നങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് ഇപ്പോഴും....
    

20 comments:

  1. നേഴ്സുമാര്‍ക്ക് മാത്രമല്ല....

    എല്ലാ ജോലിയ്ക്കും അതിന്റേതായ ബുദ്ധിമുട്ട് ഉണ്ട്!!

    അതുപോലെ തന്നെ പഠനത്തിനും!!! :)
    --------------------------------------------------------------


    നേഴ്സുമാര്‍ക്ക് മാന്യമായ വേതനം കിട്ടുന്ന ഒരു കിനാശ്ശേരിക്കായി എന്റെയും പ്രാര്‍ഥനകള്‍ :)

    ReplyDelete
  2. നല്ല പോസ്റ്റ്‌ , ഇതേ വിഷയവുമായി ബന്ധപെട്ടു എഴുതിയഎന്‍റെ ബ്ലോഗിലെ ഈ പോസ്റ്റ്‌ ... ??വായിക്കുമല്ലോ

    ReplyDelete
  3. ദുരിതങ്ങൾ ചുരുക്കി എഴുതിയപ്പോൾ ഇങ്ങനെ അപ്പോൾ...............

    ആശംസകൾ

    ReplyDelete
  4. നീണ്ടു പോയെങ്കിലും വായിച്ചു. എന്നിട്ടും കഥയിലേക്കെത്തിയില്ലല്ലോ.. വിവരണമൊക്കെ നന്നായിട്ടുണ്ട്. അടുത്ത ഭാഗത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു

    ReplyDelete
  5. ഈ ബാക്ക്ഗ്രൌണ്ട് കളര്‍ മാറ്റൂ. കണ്ണ്‍ വല്ലാതെയാകുന്നു. വായന മുഴുമിപ്പിക്കാനായില്ല.

    ReplyDelete
  6. എഴുത്ത് തുടരട്ടെ.... ആശംസകള്‍...

    ReplyDelete
  7. This comment has been removed by the author.

    ReplyDelete
  8. വളരെയധികം മാനസിക സംഘര്‍ഷം അനുഭവിക്കുന്ന ഒരു ജോലി മേഖലയാണ് നര്‍സിംഗ്.സമൂഹം ഇവരെ പണ്ടുമുതലേ അവജ്ഞയോടെ യാണ് കാണുന്നത്,ഇന്ന് കുറെയധികം മാറ്റം വന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഈ മേഖലയില്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നവരെ മലയാളിയുടെ സ്ഥിരം അശ്ലീല സങ്കല്പത്തില്‍ തളച്ചിട്ടിട്ടുണ്ട്.ഈ അവജ്ഞ ഒരു ആശുപത്രി കിടക്കയുടെ അടുത്തേക്കുള്ള ദൂരത്തിനിടയില്‍ അലിഞ്ഞു പോകും എന്നത് എല്ലാരും മറക്കുന്നു.

    എല്ലാ മേഖലയിലും എന്നത് പോലെ നല്ല രീതിയില്‍ മൂല്യ ശോഷണം ഇവിടെയുമുണ്ട്.ഒരു താല്‍പര്യവും ഇല്ലാതെ ഈ ജോലി ചെയ്യേണ്ടി വരുന്ന ഹത ഭാഗ്യരുടെ വിധിക്ക് ആരൊക്കെയാണ് ഉത്തരവാദികള്‍?ജോലി സാധ്യത മാത്രം മുന്നില്‍ കണ്ടു പഠിക്കേണ്ടുന്ന ഒന്നല്ല നഴ്സിംഗ് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ സമൂഹത്തിനു കഴിയണം.അല്ലാതെ വരുമ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയുള്ള കുട്ടികളുടെ എണ്ണം കൂടുകയും അതുവഴി രോഗികള്‍ക്ക് കിട്ടുന്ന പരിചരണത്തില്‍ അപാകതകള്‍ കൂടുകയും ചെയ്യും

    ആശംസകള്‍ നീതു.

    ReplyDelete
    Replies
    1. നന്ദി രൂപേഷ് ചേട്ടാ ഞങ്ങളെ പിന്തുണച്ചതിനു

      Delete
  9. ഏതു ജോലിക്കും അതിന്റേതായ മാന്യത ഉണ്ടെന്നും അത് കിട്ടണമെന്നും കരുതുന്നു. അറിവില്ലാത്ത ആൾക്കാർ ഈ പ്രൊഫഷനെ ഇടിച്ചു താഴ്ത്തി സംസാരിക്കാറുണ്ട് എന്നെ ഉള്ളു.. വിവരമില്ലായ്മ ഭാരതത്തില ഒരു കുറ്റമായി ഇന്നേവരെ പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ !

    രൂപേഷിന്റെ കമന്റിനൊരു ബിഗ്‌ ലൈക്..

    ReplyDelete
  10. വെള്ളയുടുപ്പിട്ട മാലാഖമാരുടെ സങ്കടങ്ങള്‍..നഴ്സിംഗ് എന്നത് സഹാനുഭൂതിയുടെ പര്യായമാണ്. സഹജീവിയുടെ വേദനയെ കുറയ്ക്കുവാനുതകുന്ന സഹാനുഭൂതി. നന്മകളുണ്ടാകട്ടെ..

    ReplyDelete
  11. സത്യം -രൂപേഷ് പറഞ്ഞതിനോട് നൂറു ശതമാനം യോജിക്കുന്നു. ഡോക്ടര്മാരോടും നേഴ്സ്മാരോടുമൊക്കെ എനിക്ക് വന്‍ ബഹുമാനമാ :) കാരണം നിങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്ന ജോലി അങ്ങനെ എല്ലാര്ക്കും ചെയ്യാന്‍ ആകില്ല - ഇഷ്ടമില്ലാതെ പഠിച്ചിട്ടും നീതു ഒരു നല്ല ആതുര ശുശ്രൂഷക ആണെന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.... എല്ലാ ആശംസകളും dear

    ReplyDelete
  12. read ... the article -- i have to tell a lot abt the struggle ; but now I should levae.... coz
    and I wanna give you some directions about
    which I found here.
    :)

    ReplyDelete
  13. Struggle I mean not something about myself... It is about some other poors..
    If I think that way we are very very lucky people ofcourse!!!!!!!

    ReplyDelete
  14. awsmm neethu........ ellam oru minnayam polae alla oru movie polae mannasil vannu poyi

    ReplyDelete