Saturday, 7 January 2017

ആനിക്കൊരു ദൈവദൂതന്‍


മെഡിയോറിന്റെ പടികൾ കയറുമ്പോൾ ആനിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  കാലുകൾ ഇടറുന്നതുപോലെ തോന്നി.രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാത്തത്തിന്റെ ക്ഷീണം അവളുടെ  മുഖത്ത് നിഴലിച്ചു.തലവേദന കാരണം കണ്ണിനു നല്ല ചുവപ്പ് നിറം. പരീക്ഷ ഫലം അറിയാനുള്ള ഒരു കുട്ടിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് എന്ന പോലെ അത് ഉയർന്ന് പൊങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു..രണ്ടാമത്തെ നിലയിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും മിടിപ്പ് നിലച്ചുപോകുമോ??  അവള്‍ ഭയപ്പെട്ടു.

ഒരു റോബോട്ടിനെ പോലെ ആണ് അവള്‍ നിശ്ചിത സ്ഥലത്ത് എത്തിയത്. ഇരിക്കാൻ ആരോ വന്നു പറഞ്ഞത്  കേൾക്കാൻ
ആനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.. പകരം അവള്‍  ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കാൻ ആണ് താല്പര്യപ്പെട്ടത്. റോഡില്‍ അപ്പോള്‍  കണ്ട  നൂറും നൂറ്റിഇരുപതും വേഗത്തിൽ പോകുന്ന വാഹനങ്ങൾ പിന്നിലാക്കുന്ന മരങ്ങളെ പോലെ അവളുടെ മനസും  പുറകോട്ടോടി.

ഡിസംബറിലെ അസ്ഥി തുളക്കുന്ന മഞ്ഞില്‍ ലേബർ റൂം നിശബ്ദമായിരുന്നു പത്ത് മണിക്കൂറിൽ ഒരിക്കൽപോലും ആരും അവളുടെ  കരച്ചിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല, അവള്‍  കരഞ്ഞില്ല ഒരു ഒച്ചയും വെച്ചില്ല. വേദനിക്കാഞ്ഞിട്ടല്ല. പണ്ടേ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചതാണ് വേദന അറിഞ്ഞു തന്നെ പ്രസവിക്കണം എന്നത്. വേദന സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറം ആയപ്പോൾ ബോധം കെട്ടു വീണു ഒന്നല്ല പലവട്ടം. വേദനാസംഹാരികളോ മയങ്ങാനുള്ള മരുന്നോ അവള്‍  നിരസിച്ചു. ഈ വേദന എന്റെ അവകാശം എന്റെ പാനപാത്രം അവള്‍ പറഞ്ഞു.

ഇടക്കിടക്ക് ഡോക്ടര്‍ വന്നു പരിശോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു .അമ്മയുടെയും കുട്ടിയുടെയും പള്‍സ്, ഗര്‍ഭ പാത്രം ചുരുങ്ങുകയും വികസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ തോത്,ഗര്‍ഭാശയമുഖത്തിന്റെ വികസനം എന്നിവയായിരുന്നു നോക്കിയത്.ഫയല്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്ന തിരക്കിലും ആനിയെ  വന്നു തലോടാന്‍ പരിമള സിസ്റ്ററും മറന്നില്ല.

ഗര്‍ഭാശയമുഖം പൂർണമായി വികസിച്ച ഉടനെ ഡോക്ടറും നേഴ്‌സ്മാരും  ഒരു യുദ്ധ  സന്നാഹത്തോടെ ഓടി വന്നു...
....മുക്ക് മുക്ക്  മുക്ക് ...മുക്ക് ആനി....
അവരുടെ  അലർച്ച ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു... കുറെ നേരത്തെ പരിശ്രമത്തിനൊടുവിൽ കുട്ടി  പുറത്തു വന്നു...

പെണ്‍കുട്ടിയാണ്,അവൾ വെളുത്തു തുടുത്തിരുന്നു. "എന്റെ കൊച്ചു തന്നെയോ" എന്നോർത്തുപോയി ഇരുണ്ട നിറക്കാരിയായ അവള്‍. കുങ്കുമപ്പൂവ് പാലിൽ ചേർത്തു കഴിച്ചത് നന്ദിയോടെ ഓര്‍ക്കാനും അവള്‍ മറന്നില്ല. അല്ലേലും ഗള്‍ഫില്‍ ജനിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ വെളുക്കാനാണ് സാധ്യത.

കുട്ടിക്ക് കുറെ മുടി ഉണ്ടായിരുന്നു കട്ടിക്ക്,  മൂക്ക് ചപ്പിയിരുന്നു,കഴുത്തു  കുറികിയതായിരുന്നു. അത്യാവശ്യം തൂക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നു.കണ്ടവർ എല്ലാരും കുട്ടിക്ക്  അവളുടെ പിതാവിന്റെ  മുഖച്ഛായ ആണെന്ന് പറഞ്ഞു.അവളുടെ വരവ് എല്ലാരിലും സന്തോഷത്തിന്റെ പൂത്തിരി കത്തിച്ചു.എല്ലാരും മാറി മാറി മുത്തങ്ങൾ നൽകി. എന്നാല്‍ ആനി   എല്ലാ അവയവങ്ങളും ഉണ്ടോന്നാണ് ആദ്യം നോക്കിയത്.
റൂമില്‍ എത്തിയ ഓരോ ദിവസവും കുട്ടികളുടെ ഡോക്ടർ വന്നു കുട്ടിയെ  പരിശോധിക്കും. അന്ന് പതിവില്ലാതെ അവളുടെ കാൽ കൂടുതൽ നേരം നോക്കുന്നത് ഒരു പന്തികേട്‌ പോലെ തോന്നി ആനിക്ക്...
പതുക്കെ, തൃശൂർ കാരിയായ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു ഉണ്ണിയുടെ കാലിനു ചെറിയ വൈകല്യം ഉണ്ടോന്നു ഒരു സംശയം..
എന്താ ഡോക്ടർ എന്താ ഞങ്ങടെ മോള്‍ക്ക് ??
ആനിയുടെ മമ്മിയുടെ ഒച്ച പതറി.

പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല ഒരു എല്ലിന്റെ  ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു നോക്കാം നാളെ തന്നെ. ഇന്നു ഡോക്ടർക്ക്‌ ഒരു കേസ് ഉണ്ട്,ഡോക്ടർ തീയറ്ററിൽ ആണ്.ഓപ്പറേഷൻ കഴിയാന്‍ വൈകും.

അമ്മ ആനിയെ  നോക്കി ..അവള്‍  കുനിഞ്ഞിരുക്കുവായിരുന്നു".എന്‍റെ പെണ്കുട്ടി വൈകല്യം ഉള്ളവളായോ"...  ആനിയുടെ കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറി.നാവു പൊങ്ങുന്നില്ല ..ആകെ ഒരുവിറയല്‍...

അവളുടെ ഭര്‍ത്താവ് ആരെയൊക്കെയോ ഫോണ്‍ വിളിക്കാൻ  തുടങ്ങി..ഒരേ ചോദ്യം ആണ് എല്ലാരോടും ചോദിച്ചത്
"ഇവിടുത്തെ നല്ല അസ്ഥി രോഗ വിദഗ്ദൻ ആരാണ് എന്ന്...

"മോൾക്ക്‌ കുഴപ്പം ഉണ്ടെന്ന്  ഇനി നാട്ടുകാരെ മൊത്തം അറിയിക്കണ്ട"..മുഖത്ത് നോക്കാതെയാണ് ആനി  അത്രേം പറഞ്ഞത്.

ആനി ഇരിപ്പ് തുടർന്നു .അവര്‍ മൂന്നുപേരുടെയും   കയ്യും ഒപ്പം ആറു കണ്ണുകളും കുട്ടിയുടെ  കുഞ്ഞി കാലിൽ ആയിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്തു വന്ന ഭക്ഷണം എല്ലാം അങ്ങനേയിരുന്നു..സമയം ആകുമ്പോൾ ക്ലീനേഴ്‌സ് വന്നു തിരിച്ചെടുത്തോണ്ട് പോയി..
എന്താ കഴിക്കാത്തത്, എന്ന് ഒരു വട്ടം പോലും ആ  പയ്യൻ അവരോടു ചോദിച്ചില്ല.

പിറ്റേന്ന് തന്നെ ഡോക്ടറെ കാണാൻ ആനിയൊഴികെ ബാക്കി ഉള്ളവർ പോയി.കണ്ണീർ തോരാത്ത അവള്‍  എങ്ങനെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിലൂടെ പോകും.. "അവള്‍ പോയില്ല...".ഇവിടെ ഇരുന്നു കരയണ്ടാ"  എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടാണ് മമ്മി  പോയത്‌

ഏകാന്തതയിൽ അവളുടെ  കരച്ചിൽ മലവെള്ളപ്പാച്ചില്‍ പോലെ ആയിരുന്നു. കുറെ കരഞ്ഞപ്പോൾ അവള്‍ക്ക്  നല്ല ആശ്വാസം ആയിക്കാണും. അവർ വന്നപ്പോഴേക്കും അവള്‍  തന്റെ മുഖത്തെ വിഷമങ്ങൾ എല്ലാം തുടച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു.

അവരുടെ മുഖത്ത് നിന്നും സന്തോഷവാർത്ത‍ ഒന്നും ഇല്ല എന്ന് അവള്‍ക്ക് മനസിലായി കാണും .അവള്‍ വിവരങ്ങള്‍  ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല

"ഈ ആധുനിക ലോകത്ത് എന്തൊക്കെ പുത്തൻ ചികിത്സാ രീതികൾ ഉണ്ട്
എന്റെ പൊന്നിനെ  പപ്പ എവിടെ വേണേലും കൊണ്ടോകും, എത്ര പൈസ വേണേലും മുടക്കും".  മമ്മി  ആരോടെന്നില്ലാതെ  പറഞ്ഞു. അതിനോട് യോജിക്കുന്ന രീതിയിൽ അവളുടെ ഭര്‍ത്താവും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു.വലിയ രോഗങ്ങള്‍  ഉള്ളവര്‍  ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ കരച്ചില്‍ ഒരു ഗോഷ്ട്ടി  മാത്രമാണെന്ന് ഒരു ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു..ഉദാഹരണം ആയി  മരിക്കാറായ രോഗികളെ അവള്‍ക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തിയിട്ടും ആനിയുടെ  സങ്കടത്തിനു വെല്ല്യ മാറ്റം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. പ്രസവിച്ചു കിടക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ കമ്പ്യൂട്ടർ ,മൊബൈൽ, ടിവി മുതലായവ കാണരുതെന്ന് പഴമക്കാര്‍ പറഞ്ഞത് ഒന്നും അവള്‍ ചെവി കൊണ്ടില്ല ."ക്ലബ്‌ ഫൂട്ട്" എന്ന അസുഖത്തെക്കുറിച്ച്,  കണ്ണ് വേദന അസഹനീയം ആകുന്നത് വരെ അവള്‍ ഗൂഗിളില്‍  തിരഞ്ഞു..
എല്ലായിടത്തും എഴുതിയ ഒരേ ഒരു വാചകം ആണ് അവളെ  വീണ്ടും കണ്ണീർ തടാകത്തില്‍ തള്ളിയിടുന്നത്...

"ഇതിന്റെ പ്രോഗ്നോസിസ് വളരെ നല്ലതാണ്, പക്ഷെ ജീവിതത്തിൽ ഏത് നിമിഷവും ഈ വൈകല്യംതിരിച്ചുവന്നേക്കാം".

അവള്‍ തന്‍റെ കൂട്ടുകാരോട് ഇതേപറ്റി പറഞ്ഞപ്പോൾ അവര്‍ പറഞ്ഞ മറുപടി ആനിക്ക് ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

"കയ്യോ കാലോ ഇല്ലാത്തതും പലതരം മാരകമായ രോഗങ്ങള്‍  ഉള്ളവരും ഉണ്ടാകും.എങ്കിലും എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ പ്രശ്നം എനിക്ക് പ്രശ്നം തന്നെയാണ്.മറ്റുള്ളവരുടെ  വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ വെച്ചു നോക്കുമ്പോൾ എന്റെത് ഒന്നുമല്ലായിരിക്കും . പക്ഷെ എനിക്കത് അങ്ങനെയല്ല "..അവള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.

തന്റെ മോള്‍ വലുതാകുമ്പോള്‍  വികലാന്ഗ ആയാല്‍... അവളുടെ അവസ്ഥ ഓർത്തു ആനിക്ക് ഭയം തോന്നി. അവളെ കുറിച്ച് ആനിക്ക്  സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ല ,അവൾ എവിടെ ആയാലും സന്തോഷമായിരിക്കണം  അത്ര തന്നെ...
അവനവര്‍ക്ക് വരുമ്പോഴാണല്ലോ അതിന്റെ വിഷമം അറിയോള്ളു...

ഫ്ലാറ്റിൽ വളരെ കുറച്ചു അതിഥികൾ മാത്രമേ വന്നിരുന്നുള്ളു... കാൽ വെളിയിൽ കാണിക്കാതെ ആനി  പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.ആരുടേം സഹതാപം പിടിച്ചുപറ്റാന്‍ അവള്‍  ഒരുക്കമല്ലായിരുന്നു.
എത്രേം പെട്ടെന്ന് നാട്ടിലോട്ടു പോകാൻ അവള്‍  ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ എങ്ങനെയൊക്കെ തള്ളി നീക്കിയാണ്  അവര്‍  നാട്ടിലോട്ടു പോയത്
.
അവടെ എയർപോർട്ടിൽ ഊഷ്മളമായ ഒരു വരവേല്‍പ്പ്  തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.കുറെ ബൊക്കകളുമായി ആരൊക്കെയോ വന്നു.കുഞ്ഞിനെ  ആശ്ലേഷിച്ചും കൂടെ നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കാനും  എല്ലാരും മത്സരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.   തറവാട്ടിലെ പേരക്കുട്ടികളില്‍ നിന്നുണ്ടായ  ആദ്യത്തെ കണ്മണി ആയിരുന്നു അവള്‍.

ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ വിളിച്ചപോൾ മറന്നുപോയ  ചിരി ചുണ്ടിൽ അണിയാന്‍ ആനിക്ക് കഴിഞ്ഞു.
വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ രക്തം ഉറഞ്ഞുപോകുന്ന തണുപ്പ് ആയിരുന്നു. അവളെ മൂടി പുതപ്പിച്ചാണ് കിടത്തിയത്.അത്കൊണ്ട് തന്നെ ആരുടേയും ദൃഷ്ടി അവളുടെ കാലിന്‍ മേല്‍ എത്തിയില്ല.

അവിടെയും കുറേ ഡോക്ടർമാരെ  കാണിച്ചുവെങ്കിലും തൃപ്തി കരമായ മറുപടി ആരിൽ നിന്നും കിട്ടിയില്ല.അവര്‍ പറഞ്ഞ വ്യായാമങ്ങള്‍ പപ്പ കുഞ്ഞിക്കാലില്‍ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. വ്യായാമം ചെയ്യുമ്പോള്‍ കുഞ്ഞിനു വേദന എടുക്കും,അവള്‍ കരഞ്ഞെന്നിരിക്കും ഇപ്പോള്‍ കരഞ്ഞാല്‍ ഭാവിയില്‍ കരയേണ്ടി വരില്ല എന്നാണ് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞത്. വ്യായാമം ഫലം കാണാതെ വന്നപ്പോള്‍ പലരും പല ചികിത്സകൾ ആണ് പറഞ്ഞത്. അവളുടെ കുഞ്ഞിക്കാല്‍ കീറി മുറിക്കുന്നത് ആനിക്ക് ഓര്‍ക്കവുന്നതിലും അപ്പുറം ആയിരുന്നു. ഗര്‍ഭ പാത്രം ചെറുതും കുട്ടി വലുതും ആയത്കൊണ്ട് പറ്റിയ വൈകല്യം ആണെന്നാണ്‌ പറഞ്ഞത്.ആനി അറിയാതെ ആണെങ്കിലും തന്റെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തെ ശപിച്ചു.ഗര്‍ഭിണി ആയപ്പോള്‍ ചെയ്ത സ്കാനില്‍ ഒന്നും കണ്ടില്ലായിരുന്നു.ഗര്‍ഭപാത്രം വലുതാവത്തത് നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കാത്തത് കൊണ്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞ്  കൂട്ടത്തില്‍ ചിലര്‍ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു.ആ വിവരമില്ലായ്മക്ക് മറുപടി കൊടുക്കാന്‍ അവള്‍ തുനിഞ്ഞുമില്ല.

മൂന്നുമാസം പെട്ടെന്ന് തീർന്നു അതിനിടയിൽ കുഞ്ഞിന്റെ മാമോദീസയും കഴിഞ്ഞു. കുറെ വഴിപാടുകള്‍ പല പള്ളികളിലും ആയി അവര്‍ കഴിച്ചു. ആനിയും കുടുംബവും  വിഷമത്തോടെ ആണ് തിരിച്ചു വന്നത്.ഡോക്ടര്‍ മാര്‍

പറഞ്ഞ പല ചികിത്സകളില്‍ ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കണം ഇനിയും വൈകിയാല്‍ ചികില്‍സ ബുദ്ധിമുട്ടാവും.
ആരുടെയോ ഉപദേശപ്രകാരം അവര്‍ ഒരു കുട്ടികളുടെ അസ്ഥിരോഗ വിദഗ്ദനെ കാണാന്‍ പോയി. ഒരു ഈജിപ്‌ഷ്യന്‍ ഡോക്ടര്‍ ആണെന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ വീണ്ടും പ്രതീക്ഷയൊക്കെ പോയി.അക്കൂട്ടര്‍ക്ക് വിവരം ഇല്ലാന്ന് പരക്കെ കേള്‍വിയുണ്ട്.

എങ്കിലും ആ ഡോക്ടറെ കാണാന്‍ ആണ് അവര്‍ മെഡിയോറില്‍ എത്തിയത്.ജുവല്‍ മെറിന്‍ എന്ന് പേര് വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ കുട്ടിയെ എടുത്തുകൊണ്ട് ഡോക്ടറുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഇന്ത്യക്കാരുടെ നിറവും മുടിയും ആകാരവും ആയിരുന്നു ഡോക്ടര്‍ക്ക്.കണ്ടാല്‍ ഒരു പ്രൊഫസറെ പോലെ തോന്നിച്ചു.അദ്ദേഹംവളരെ നന്നായി പെരുമാറി. എപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് സംസാരിച്ചത്.ഡോക്ടറോട് ഇതുവരെ ഉള്ള കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞു.ആനി വളരെ സങ്കടത്തോടെ ഭര്‍ത്താവ് പറയുന്നതിനൊപ്പം തലയാട്ടികൊണ്ടിരുന്നു. കുഞ്ഞിനെ എക്സാമിനേഷന്‍ ടേബിളില്‍ കിടത്തി. ഒന്നും ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പേ അവള്‍ കരഞ്ഞു. കരയുന്നത് കണക്കിലെടുക്കാതെ ഡോക്ടര്‍ അര മുതല്‍ താഴോട്ടു പിടിച്ചും കുടഞ്ഞും ഒക്കെ പരിശോധിച്ചു.അവള്‍ക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞു.ആനി അതിനെ എതിര്‍ത്ത്കൊണ്ടിരുന്നു.എല്ലാ ഡോക്ടര്‍മാരും കുഴപ്പം ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞതാണെന്ന് അവള്‍ തര്‍ക്കിച്ചു ...അവള്‍ വളഞ്ഞ കുഞ്ഞികാലില്‍ പിടിച്ചു. ഡോക്ടര്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു അവള്‍ക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല,ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ കാണുന്ന വളവ് അവള്‍ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ കിടന്ന രീതി കൊണ്ട് ഉണ്ടായതാണ്.മൂന്നാല് മാസം കൊണ്ട് ശരിയാകും. അവരുടെ സമാധാനത്തിനു ഒരു എക്സറെയും എടുത്തു.അതിലും കുഴപ്പം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.അപ്പോള്‍ മറ്റു ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞതോ ആനി ചോദിച്ചു.നിങ്ങള്‍ ഒരു സാധാരണ എല്ലിന്റെ ഡോക്ടറെ അല്ലെ കാണിച്ചത്.കുട്ടികളുടെ അസ്ഥിരോഗ വിദഗ്ദ്ധന്മാരേ ആയിരുന്നു കാണിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
പല ഡോക്ടര്‍മാരെ കാണിച്ചിട്ടും ആരും ഒരു എക്സറേപോലും എടുക്കാതെ ഞങ്ങളെ തീ തീറ്റിപ്പിച്ചു ,ആനി കൂടെ നിന്ന നേഴ്സിനോട് പറഞ്ഞു.
ഡോക്ടര്‍ എല്ബാസിനെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞത് അവളുടെ ഭര്‍ത്താവ് ആയിരുന്നു. ഇതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ ഡോക്ടര്‍ അടുത്ത രോഗിയെ കാണാനുള്ള തിരിക്കില്‍ ആയിരുന്നു.
ഇത്ര നിസാരമായ കാര്യത്തിനു വെറുതെ വിഷമിപ്പിച്ച എല്ലാ ഡോക്ടര്‍മാരെയും പുറത്ത് വന്ന അവള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ തന്നെ ശകാരിച്ചു.

മെഡിയോറിലെ ഡോക്ടര്‍ എല്‍ബാസിന്  ദൈവദൂതന്‍റെ മുഖമാണ് എന്ന്  ആനിക്ക് തോന്നി.അവള്‍ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു ചിരിച്ചു..കരഞ്ഞു....അവളുടെ ഭര്‍ത്താവ് അവളെയും കുഞ്ഞിനേയും ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു...

3 comments:

  1. നന്നായി അവതരിപ്പിച്ചു.
    കാണേണ്ടവരെതന്നെ കാണുമ്പോള്‍ മനസ്സിനെന്തൊരുസുഖം!
    ആശംസകള്‍

    ReplyDelete
  2. എന്ത് പറയണം എന്നറിയില്ല. ഒരു സഭവ വിവരണം. അതാണോ ഉദ്ദേശിച്ചത്?

    ReplyDelete
  3. ഹ്മ്മ്മം.... എവിടെയോ കൊണ്ടു ..പക്ഷേ, കഥയില്‍ നിന്നും അനുഭവ വിവരണത്തിലേക്ക് മാറിപ്പോയതായി തോന്നി

    ReplyDelete