Saturday, 18 March 2017

ചോദ്യം

എന്നെ ഞാനാക്കി മാറ്റിയ മണ്ണിനോട്‌  ഒരു ചോദ്യം ...

ഹൃദയത്തിൽ നിന്നും
അടർന്നു വീണ പെൺ പൂവുകൾക്കെല്ലാം
ചോരയുടെ ചുവപ്പ് നിറം
ആയിരുന്നില്ലേ ??

അത് വീണ മണ്ണിനിന്ന്
ഏതോ ഒരു പെണ്കുട്ടിയുടെ
ഗന്ധം..

അവിടേക്ക് ഒന്ന്
ചെവി ഓർത്തപ്പോൾ കേട്ടൂ

"എനിക്ക് നീതി തരൂ
ഒരിക്കലെങ്കിലും"

Friday, 3 February 2017

വെറുതെ


മഴ തോർന്നൊരു  നേരത്ത്
നടുമുറ്റ പാതിയിൽ
കഥ കേൾക്കാൻ  വന്നൊരു
കുളിർക്കാറ്റേ....
വെറുതെ വഴി തെറ്റി പോവാതെ
വരികെന്റെ നാട്ടു മാവിൻ ചുവട്ടിൽ
തരിക നീ കൊതിയൂറും
മാമ്പഴം ഒന്ന്....

അരയാലിൻ കൊമ്പിൽ
നാട് അറിയാതെ വന്ന അടയ്ക്കാക്കുരുവി
കണ്ടുവോ നീ എന്റെ
തത്തയെ
ആരുടെയോ പേർ ചൊല്ലി പറന്നുപോയി അവൾ
പച്ച നിറം ബാക്കിയാക്കി....



Monday, 30 January 2017

നീലക്കുറിഞ്ഞികള്‍ പെയ്തിറങ്ങുമ്പോള്‍.....

അന്നേ അവൾ മഴയുടെ പ്രണയിനി ആയിരുന്നു.

സ്കൂൾ തുറന്ന ദിവസത്തിൽ ആർത്തു പെയ്ത മഴയിൽ
വള്ളി  ചെരുപ്പിട്ട്  ശീലക്കുടയുമായി അവൾ കുണുങ്ങി  കുണുങ്ങി  നടന്നപ്പോൾ മണ്ണിൽ മഴത്തുള്ളികൾ നൃത്തം ചെയ്യുകയായിരുന്നു..

ചെമ്പകപ്പൂവിന്റെ നിറം..
രണ്ട് വശത്തുമായി  മെടഞ്ഞിട്ട  ചെമ്പിച്ച മുടി..  നെറ്റിയിലെ കുറുനിരകളിൽ  നിന്ന് വെള്ളം ഇറ്റിറ്റ്  വീണത്‌ കൊണ്ടാവാം  ഭസ്മക്കുറി  ആലില പോലെ വിടർന്നിരുന്നു ...

വരാന്തയിൽ  നിന്നും ഞാൻ അവളെ വീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു ...

കാപ്പിപ്പൊടി പാവാടയിൽ  പൂത്തിരി കത്തിച്ച പോലെ ചെളി തെറിച്ചത് ചൂണ്ടികാണിച്ചപ്പോൾ,  നാണം കൊണ്ട് ആ നുണക്കുഴികൾ ചിരിച്ചിറങ്ങിയത് എന്നിലേക്ക്‌ ആയിരുന്നു ..
എന്റെ മൗനത്തിലേക്കായിരുന്നു..
നിറമുള്ള സ്വപ്നങ്ങളിലേക്കായിരുന്നു...

മാഷുമാരുടെ  ചൂരൽ വടികൾ  തന്ന ചുവന്ന പാടുകൾ മറക്കാൻ അവളുടെ  സഹതാപം ഒഴുകുന്ന ഒരേ ഒരു നോട്ടം മതിയായിരുന്നു ... അവളുടെ ഉച്ച നോമ്പ് എന്ന കള്ളത്തരം ആയിരുന്നു എന്റെ വിശപ്പ്‌ മാറ്റിയ അമൃതം ..അവൾക്ക്  ഇഷ്ട്ടപെട്ട ഞാവൽപ്പഴവും  ചെടച്ചിക്കായും സ്കൂൾ മൈതാനത്തു നിന്നും പെറുക്കിക്കൊടുത്ത്
ഞാൻ ആ കടം വീട്ടി...
 കൌമാരപ്രായമായപ്പോള്‍ അവളെ പെൺകുട്ടികൾ മാത്രമുള്ള സ്കൂളിൽ അയച്ച് മാതാപിതാക്കൾ  ഞങ്ങളിൽ ഉണ്ടായേക്കാവുന്ന  പ്രണയത്തിന് മുൾവേലി  കെട്ടിയപ്പോള്‍ അവളോട് എനിക്ക് ഉണ്ടായിരുന്ന സൗഹൃദം ഒരു പ്രണയമഴയായി എന്നിലേക്ക്‌ ഒഴുകി എത്തിയത്   ഒരു വിരഹ വേദനയോടെ  ഞാൻ അറിഞ്ഞു ...

അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ടുകള്‍ അവളുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ സമ്മാനിച്ച്‌ ഒരു അപ്പൂപ്പന്‍ത്താടി പോലെ എനിക്ക് ചുറ്റും പാറി നടന്നു.

അവൾക്കായ്‌   ഇറുത്തെടുത്ത     ചെമ്പകം  എവിടെയോ ഞെട്ടറ്റു വീഴുന്നത്  പല രാവുകളിലും ഞാന്‍ സ്വപ്നം കണ്ടു...

അവൾക്ക്  ചൂടാൻ മാത്രം അമ്മയെ കൊണ്ട് മുടങ്ങാതെ വെള്ളം ഒഴിപ്പിച്ച
മുല്ല ...
വെള്ളം കിട്ടാത്തത് കൊണ്ടാവാം ഇന്നത്  വാടിത്തുടങ്ങിയത്...

അന്നൊരു നിലാവുള്ള രാത്രിയില്‍ പന്ത്രണ്ട്  മണിവരെ നിശാഗന്ധി  വിരിഞ്ഞു കാണാൻ   അവളുടെ  വീടിന്റെ പിന്നാമ്പുറത്ത്  കാത്തിരുന്നത് അവള്‍ ഓര്‍ക്കുന്നുണ്ടാവുമോ...

പൂക്കൾ ആയിരുന്നു അവളുടെ തോഴികൾ...

അവൾക്കു  പ്രണയം കുന്നിൻ മുകളിൽ  പെയ്യുന്ന  മഴയോടാണെന്ന്  അവൾ എത്ര വട്ടം   പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്..

അവൾ  പോയത്‌ കൊണ്ടാവും കൈതക്കുന്നിൽ  മഴ  എത്തി  നോക്കാൻ  വൈകുന്നത്...
ഒരിക്കൽ മഴയും കൊണ്ട് അവൾ വരും...
നീലക്കുറിഞ്ഞി പൂക്കുന്ന കൈതകുന്നിലേക്ക്...
അന്നെന്റെ പ്രണയം പ്രണയിക്കാൻ തുടങ്ങും....

Friday, 13 January 2017

ഞാന്‍ എന്ന അന്തര്‍ജ്ജനം



അന്ന് രാത്രി മമ്മി എന്‍റെ കൂടെ കിടന്നു. പെട്രോമാക്സിന്റെ അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ "അഗ്നിസാക്ഷികള്‍" വായിച്ച് തുടങ്ങി....
സംശയങ്ങള്‍ ചോദിച്ചും പറഞ്ഞും കുറേ വൈകിയാണ് ഞാന്‍ ഉറങ്ങിയതും എഴുന്നേറ്റതും.....

എണീറ്റ ഉടനെ നേരെ അമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിയെത്തി....
 -- അതേ അമ്മേടെ അമ്മേടെ അങ്ങനെ  കുറേ കുറേ പണ്ടുള്ള മുത്തശ്ശിയും  മുത്തച്ഛനും പള്ളിക്കാരയിരുന്നോ,അമ്പലക്കാരയിരുന്നോ??

നമ്മൾ ക്രിസ്ത്യാനികൾ ആണെന്ന് കുട്ടിക്കറിയില്ലേ . കുട്ടി എല്ലാ ആഴ്ച്ചയും പള്ളിയിൽ പോയി കുരിശു വരക്കാറില്ലേ.....

ഉവ്വ്...  പണ്ടത്തെ കാര്യാമ്മേ ചോദിച്ചേ..

ആഹ് പണ്ട് എല്ലാരും ഹിന്ദുക്കൾ ആയിരുന്നല്ലോ... ഭാരതത്തിൽ മൊത്തം ഹൈന്ദവർ മാത്രേ ഉണ്ടായുള്ളൂ... പിന്നെയാണ്  മാപ്പിളമാരും
ക്രിസ്ത്യാനികളും ഒക്കെ ഉണ്ടായത്

അപ്പോൾ നമ്മൾ ഒക്കെ പണ്ട് നമ്പൂതിരിമാര്‍ ആയിരിന്നിരിക്കണം.. അല്ലേമ്മേ??

ഏത് ജാതിയായലെന്താ കുട്ടി,  മനുഷ്യൻ ആയ പോരെ. ഇപ്പൊ ഈ ജാതികളുടെ സ്വഭാവം  ഒക്കെ   മാറി മൃഗങ്ങളെ പോലെ ആയില്ലേ..

പാതിരാ കുർബാനയ്ക്ക് അച്ചൻ പറഞ്ഞത് അമ്മ ഓര്‍ക്കണില്ലേ..

--എന്ത് പറഞ്ഞൂന്നാ.... കുട്ടി  ആ പരമ്പില്‍ കിടക്കണ കുരുമുളക് കോഴികൾ ചിക്കി ചികയുന്നുണ്ടോന്നു  നോക്കിക്കേ---

ആ..എനിക്കൊന്നും വയ്യ , എനിക്ക് കണക്ക് ചെയ്യാനുണ്ട്.. മാത്തുണ്ണി മാഷാ...എനിക്ക് വയ്യ കിഴുക്ക് മേടിക്കാൻ..

കുട്ടി അപ്പൊ രാവിലെ  തൊട്ട് ജാതി തേടി നടപ്പാണല്ലോ...പഠിക്കണത് ഇവിടെ ആരേലും കണ്ടോ...മമ്മി എന്ത് കഥയാ ഇന്നലെ പറഞ്ഞു തന്നത്??

അച്ചൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ....

എന്ത് പറഞ്ഞൂന്നാ??

അയ്നു അമ്മേടെ ചെവി സാറാമ്മ ചേച്ചി തിന്നുവായിരുന്നില്ലേ...എന്നെ അക്കരേലെ ലിജിമോള്‍ എല്ലാം കാണിച്ചു തന്നു....

ഈ കാക്കകളെ കൊണ്ട്  വെല്ല്യ ശല്ല്യമാണല്ലോ...

ഉം.. ഞാന്‍  ഒരു പരമ്പില്‍ നിന്നു ഓടിച്ചു വിടുമ്പോഴേക്കും അടുത്തതിലേക്ക്  പറന്നു പോയി ഇരിക്കും...എനിക്ക് ഓടി നടന്നു കാക്കേനേം കോഴീനേം ഓടിക്കാൻ വയ്യ...

ആ മാമ്പഴം കക്കണ പണിയൻ മൊട്ടനോട് പറ... അവനു ശിക്ഷ കിട്ടണം.... എനിക്ക് തരാതെ ഇന്നലെ  അവന്‍  വെല്ല്യ പറമ്പിലെ നാട്ടുമാങ്ങ മുഴുവൻ പെറുക്കി... കൊതിയൻ... കള്ളനാ അവന്‍....

അച്ചൻ എന്ത് പറഞ്ഞൂന്നാ കുട്ടി,  നീ പറഞ്ഞത് ???

ആം.. യേശുവിന്റെ ശിഷ്യനായ  തോമാ ശ്ലീഹ കേരളത്തിൽ വ ന്നപ്പോൾ അഭയം കൊടുത്തത് നമ്പൂതിരികള്‍ ആണെന്നാ പറഞ്ഞെ... മതം മാറീതും അവരാ...

ഞാന്‍ ലക്ഷ്മിയുടെ വീട്ടില്‍ പോണൂ...

 ഞാന്‍ എത്തീപ്പോള്‍ അവള്‍ പുറത്തിരുന്ന് കനകാംബരം കോര്‍ക്കുവായിരുന്നു...

ലെച്ചു ഞാൻ നമ്പൂതിരി കുട്ടിയാണ്....

പിന്നേ...പുളു അടിക്കണ്ട, നിങ്ങൾ പള്ളിക്കാരല്ലേ ??
നമ്പൂതിരികൾ അമ്പലക്കാരാണ്...

അതേ പണ്ട് ജാതി മാറീത് മൊത്തം നമ്പൂതിരി കളാ---
അപ്പോൾ എന്റെ പണ്ടുള്ള  മുത്തശ്ശനും മുത്തശ്ശിയും നമ്പൂതിരിമാര്‍  ആയിരുന്നു...
നീ കേട്ടട്ടില്ലെ, എന്നെ എല്ലാരും കുട്ടീന്ന് അല്ലേ വിളിക്കണേ...
...അതെന്താ...
അത് നമ്പൂരി  ഭാഷയാണ്... എന്റെ അപ്പച്ചൻ  പാലക്കാട്‌ നിന്നു വന്നതാ.. ഒളപ്പമണ്ണ മനയുടെ അടുത്തായിരുന്നു പോലും  
ഞങ്ങടെ ഇല്ലം.. ഇല്ലത്ത് കുറേ പേര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നും സദ്യ ആയിരുന്നു.
ആ നാലുകെട്ട് ഇല്ലത്തെ കുളത്തിൽ വീണാണ് അപ്പച്ചന്റെ അപ്പച്ചന്റെ പെങ്ങൾ മരിച്ചുപോയത്...അല്ലാ കൊന്നത്....

കാർത്തിയമ്മേ കാർത്തിയമ്മേ
എന്താ ലച്ചു ??
ഈ കുട്ടി പറയുവ, അവർ നമ്പൂതിരിമാരാണ് എന്ന്...

കാർത്തി ചേച്ചീടെ മറുപടി വന്നതും
അങ്ങേ പറമ്പിൽ നിന്നും മമ്മി  നീട്ടി  വിളിച്ചതും ഒപ്പം ആയിരുന്നു.. കേട്ട പാടെ അടി മേടിക്കാതിരിക്കാനായി ഞാൻ വാണം വിട്ടപോലെ ഓടി....







Wednesday, 11 January 2017

പ്രവാസമേ.....

കണ്ണില്‍ എണ്ണ ഒഴിച്ച്
പ്രിയമുള്ളവർ നാട്ടിൽ...
ഏഴാം കടലിനും ഇപ്പുറം
ഒരു വിളിപ്പാടകലെ നാം...

പ്രവാസമാം തീക്കനലിനാല്‍ വെണ്ണീറാവാതിരിക്കാൻ
കൂടെ കൂട്ടൂ നല്ല  ചങ്ങാതിമാരെ..
ചേര്‍ന്നുല്ലസിക്കാം ഒഴിവ് നാളുകള്‍...
ചാലിച്ചെടുക്കൂ സ്നേഹം ഭസ്‌മം പോല്‍...
ചുണ്ടിൽ അണിയേണം നിറ പുഞ്ചിരി
കൂടപ്പിറപ്പുകള്‍ക്ക് വേണ്ടി ഓടുമ്പോള്‍
മറക്കരുതേ നിങ്ങളുടെ ജീവിതവും
യൌവ്വനവും...
കുതികാല്‍ ചവിട്ടാതെ
ഒരുമിച്ചു നില്ക്കാം വിജയം വരെ...

ഏകാന്തതയുടെ തടവറയില്‍
ഓര്‍മ്മകളുടെ വരമായെത്തുന്ന
മഴവില്ല് പോൽ വർണ്ണാഭമാക്കിയ
ബാല്യ കാലമേ  നിനക്ക് കൂപ്പുകൈ...
പഞ്ചാരമണലിൽ കാലിടറാതെ
ഓടി എത്തണം തിരികെ...

Saturday, 7 January 2017

ആനിക്കൊരു ദൈവദൂതന്‍


മെഡിയോറിന്റെ പടികൾ കയറുമ്പോൾ ആനിയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വല്ലാതെ കൂടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.  കാലുകൾ ഇടറുന്നതുപോലെ തോന്നി.രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാത്തത്തിന്റെ ക്ഷീണം അവളുടെ  മുഖത്ത് നിഴലിച്ചു.തലവേദന കാരണം കണ്ണിനു നല്ല ചുവപ്പ് നിറം. പരീക്ഷ ഫലം അറിയാനുള്ള ഒരു കുട്ടിയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് എന്ന പോലെ അത് ഉയർന്ന് പൊങ്ങികൊണ്ടിരുന്നു..രണ്ടാമത്തെ നിലയിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും മിടിപ്പ് നിലച്ചുപോകുമോ??  അവള്‍ ഭയപ്പെട്ടു.

ഒരു റോബോട്ടിനെ പോലെ ആണ് അവള്‍ നിശ്ചിത സ്ഥലത്ത് എത്തിയത്. ഇരിക്കാൻ ആരോ വന്നു പറഞ്ഞത്  കേൾക്കാൻ
ആനിക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.. പകരം അവള്‍  ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കാൻ ആണ് താല്പര്യപ്പെട്ടത്. റോഡില്‍ അപ്പോള്‍  കണ്ട  നൂറും നൂറ്റിഇരുപതും വേഗത്തിൽ പോകുന്ന വാഹനങ്ങൾ പിന്നിലാക്കുന്ന മരങ്ങളെ പോലെ അവളുടെ മനസും  പുറകോട്ടോടി.

ഡിസംബറിലെ അസ്ഥി തുളക്കുന്ന മഞ്ഞില്‍ ലേബർ റൂം നിശബ്ദമായിരുന്നു പത്ത് മണിക്കൂറിൽ ഒരിക്കൽപോലും ആരും അവളുടെ  കരച്ചിൽ കേട്ടിട്ടുണ്ടാവില്ല, അവള്‍  കരഞ്ഞില്ല ഒരു ഒച്ചയും വെച്ചില്ല. വേദനിക്കാഞ്ഞിട്ടല്ല. പണ്ടേ തീരുമാനിച്ചുറപ്പിച്ചതാണ് വേദന അറിഞ്ഞു തന്നെ പ്രസവിക്കണം എന്നത്. വേദന സഹിക്കാവുന്നതിലും അപ്പുറം ആയപ്പോൾ ബോധം കെട്ടു വീണു ഒന്നല്ല പലവട്ടം. വേദനാസംഹാരികളോ മയങ്ങാനുള്ള മരുന്നോ അവള്‍  നിരസിച്ചു. ഈ വേദന എന്റെ അവകാശം എന്റെ പാനപാത്രം അവള്‍ പറഞ്ഞു.

ഇടക്കിടക്ക് ഡോക്ടര്‍ വന്നു പരിശോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു .അമ്മയുടെയും കുട്ടിയുടെയും പള്‍സ്, ഗര്‍ഭ പാത്രം ചുരുങ്ങുകയും വികസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന്റെ തോത്,ഗര്‍ഭാശയമുഖത്തിന്റെ വികസനം എന്നിവയായിരുന്നു നോക്കിയത്.ഫയല്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്ന തിരക്കിലും ആനിയെ  വന്നു തലോടാന്‍ പരിമള സിസ്റ്ററും മറന്നില്ല.

ഗര്‍ഭാശയമുഖം പൂർണമായി വികസിച്ച ഉടനെ ഡോക്ടറും നേഴ്‌സ്മാരും  ഒരു യുദ്ധ  സന്നാഹത്തോടെ ഓടി വന്നു...
....മുക്ക് മുക്ക്  മുക്ക് ...മുക്ക് ആനി....
അവരുടെ  അലർച്ച ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു... കുറെ നേരത്തെ പരിശ്രമത്തിനൊടുവിൽ കുട്ടി  പുറത്തു വന്നു...

പെണ്‍കുട്ടിയാണ്,അവൾ വെളുത്തു തുടുത്തിരുന്നു. "എന്റെ കൊച്ചു തന്നെയോ" എന്നോർത്തുപോയി ഇരുണ്ട നിറക്കാരിയായ അവള്‍. കുങ്കുമപ്പൂവ് പാലിൽ ചേർത്തു കഴിച്ചത് നന്ദിയോടെ ഓര്‍ക്കാനും അവള്‍ മറന്നില്ല. അല്ലേലും ഗള്‍ഫില്‍ ജനിക്കുന്ന കുട്ടികള്‍ വെളുക്കാനാണ് സാധ്യത.

കുട്ടിക്ക് കുറെ മുടി ഉണ്ടായിരുന്നു കട്ടിക്ക്,  മൂക്ക് ചപ്പിയിരുന്നു,കഴുത്തു  കുറികിയതായിരുന്നു. അത്യാവശ്യം തൂക്കവും ഉണ്ടായിരുന്നു.കണ്ടവർ എല്ലാരും കുട്ടിക്ക്  അവളുടെ പിതാവിന്റെ  മുഖച്ഛായ ആണെന്ന് പറഞ്ഞു.അവളുടെ വരവ് എല്ലാരിലും സന്തോഷത്തിന്റെ പൂത്തിരി കത്തിച്ചു.എല്ലാരും മാറി മാറി മുത്തങ്ങൾ നൽകി. എന്നാല്‍ ആനി   എല്ലാ അവയവങ്ങളും ഉണ്ടോന്നാണ് ആദ്യം നോക്കിയത്.
റൂമില്‍ എത്തിയ ഓരോ ദിവസവും കുട്ടികളുടെ ഡോക്ടർ വന്നു കുട്ടിയെ  പരിശോധിക്കും. അന്ന് പതിവില്ലാതെ അവളുടെ കാൽ കൂടുതൽ നേരം നോക്കുന്നത് ഒരു പന്തികേട്‌ പോലെ തോന്നി ആനിക്ക്...
പതുക്കെ, തൃശൂർ കാരിയായ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു ഉണ്ണിയുടെ കാലിനു ചെറിയ വൈകല്യം ഉണ്ടോന്നു ഒരു സംശയം..
എന്താ ഡോക്ടർ എന്താ ഞങ്ങടെ മോള്‍ക്ക് ??
ആനിയുടെ മമ്മിയുടെ ഒച്ച പതറി.

പേടിക്കാനൊന്നുമില്ല ഒരു എല്ലിന്റെ  ഡോക്ടറെ കാണിച്ചു നോക്കാം നാളെ തന്നെ. ഇന്നു ഡോക്ടർക്ക്‌ ഒരു കേസ് ഉണ്ട്,ഡോക്ടർ തീയറ്ററിൽ ആണ്.ഓപ്പറേഷൻ കഴിയാന്‍ വൈകും.

അമ്മ ആനിയെ  നോക്കി ..അവള്‍  കുനിഞ്ഞിരുക്കുവായിരുന്നു".എന്‍റെ പെണ്കുട്ടി വൈകല്യം ഉള്ളവളായോ"...  ആനിയുടെ കണ്ണിൽ ഇരുട്ട് കയറി.നാവു പൊങ്ങുന്നില്ല ..ആകെ ഒരുവിറയല്‍...

അവളുടെ ഭര്‍ത്താവ് ആരെയൊക്കെയോ ഫോണ്‍ വിളിക്കാൻ  തുടങ്ങി..ഒരേ ചോദ്യം ആണ് എല്ലാരോടും ചോദിച്ചത്
"ഇവിടുത്തെ നല്ല അസ്ഥി രോഗ വിദഗ്ദൻ ആരാണ് എന്ന്...

"മോൾക്ക്‌ കുഴപ്പം ഉണ്ടെന്ന്  ഇനി നാട്ടുകാരെ മൊത്തം അറിയിക്കണ്ട"..മുഖത്ത് നോക്കാതെയാണ് ആനി  അത്രേം പറഞ്ഞത്.

ആനി ഇരിപ്പ് തുടർന്നു .അവര്‍ മൂന്നുപേരുടെയും   കയ്യും ഒപ്പം ആറു കണ്ണുകളും കുട്ടിയുടെ  കുഞ്ഞി കാലിൽ ആയിരുന്നു.
മേശപ്പുറത്തു വന്ന ഭക്ഷണം എല്ലാം അങ്ങനേയിരുന്നു..സമയം ആകുമ്പോൾ ക്ലീനേഴ്‌സ് വന്നു തിരിച്ചെടുത്തോണ്ട് പോയി..
എന്താ കഴിക്കാത്തത്, എന്ന് ഒരു വട്ടം പോലും ആ  പയ്യൻ അവരോടു ചോദിച്ചില്ല.

പിറ്റേന്ന് തന്നെ ഡോക്ടറെ കാണാൻ ആനിയൊഴികെ ബാക്കി ഉള്ളവർ പോയി.കണ്ണീർ തോരാത്ത അവള്‍  എങ്ങനെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിലൂടെ പോകും.. "അവള്‍ പോയില്ല...".ഇവിടെ ഇരുന്നു കരയണ്ടാ"  എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടാണ് മമ്മി  പോയത്‌

ഏകാന്തതയിൽ അവളുടെ  കരച്ചിൽ മലവെള്ളപ്പാച്ചില്‍ പോലെ ആയിരുന്നു. കുറെ കരഞ്ഞപ്പോൾ അവള്‍ക്ക്  നല്ല ആശ്വാസം ആയിക്കാണും. അവർ വന്നപ്പോഴേക്കും അവള്‍  തന്റെ മുഖത്തെ വിഷമങ്ങൾ എല്ലാം തുടച്ചുകളഞ്ഞിരുന്നു.

അവരുടെ മുഖത്ത് നിന്നും സന്തോഷവാർത്ത‍ ഒന്നും ഇല്ല എന്ന് അവള്‍ക്ക് മനസിലായി കാണും .അവള്‍ വിവരങ്ങള്‍  ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല

"ഈ ആധുനിക ലോകത്ത് എന്തൊക്കെ പുത്തൻ ചികിത്സാ രീതികൾ ഉണ്ട്
എന്റെ പൊന്നിനെ  പപ്പ എവിടെ വേണേലും കൊണ്ടോകും, എത്ര പൈസ വേണേലും മുടക്കും".  മമ്മി  ആരോടെന്നില്ലാതെ  പറഞ്ഞു. അതിനോട് യോജിക്കുന്ന രീതിയിൽ അവളുടെ ഭര്‍ത്താവും എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു.വലിയ രോഗങ്ങള്‍  ഉള്ളവര്‍  ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കിടക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ കരച്ചില്‍ ഒരു ഗോഷ്ട്ടി  മാത്രമാണെന്ന് ഒരു ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു..ഉദാഹരണം ആയി  മരിക്കാറായ രോഗികളെ അവള്‍ക്ക് കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തിയിട്ടും ആനിയുടെ  സങ്കടത്തിനു വെല്ല്യ മാറ്റം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു. പ്രസവിച്ചു കിടക്കുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ കമ്പ്യൂട്ടർ ,മൊബൈൽ, ടിവി മുതലായവ കാണരുതെന്ന് പഴമക്കാര്‍ പറഞ്ഞത് ഒന്നും അവള്‍ ചെവി കൊണ്ടില്ല ."ക്ലബ്‌ ഫൂട്ട്" എന്ന അസുഖത്തെക്കുറിച്ച്,  കണ്ണ് വേദന അസഹനീയം ആകുന്നത് വരെ അവള്‍ ഗൂഗിളില്‍  തിരഞ്ഞു..
എല്ലായിടത്തും എഴുതിയ ഒരേ ഒരു വാചകം ആണ് അവളെ  വീണ്ടും കണ്ണീർ തടാകത്തില്‍ തള്ളിയിടുന്നത്...

"ഇതിന്റെ പ്രോഗ്നോസിസ് വളരെ നല്ലതാണ്, പക്ഷെ ജീവിതത്തിൽ ഏത് നിമിഷവും ഈ വൈകല്യംതിരിച്ചുവന്നേക്കാം".

അവള്‍ തന്‍റെ കൂട്ടുകാരോട് ഇതേപറ്റി പറഞ്ഞപ്പോൾ അവര്‍ പറഞ്ഞ മറുപടി ആനിക്ക് ഉൾകൊള്ളാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

"കയ്യോ കാലോ ഇല്ലാത്തതും പലതരം മാരകമായ രോഗങ്ങള്‍  ഉള്ളവരും ഉണ്ടാകും.എങ്കിലും എന്റെ കുഞ്ഞിന്റെ പ്രശ്നം എനിക്ക് പ്രശ്നം തന്നെയാണ്.മറ്റുള്ളവരുടെ  വലിയ പ്രശ്നങ്ങൾ വെച്ചു നോക്കുമ്പോൾ എന്റെത് ഒന്നുമല്ലായിരിക്കും . പക്ഷെ എനിക്കത് അങ്ങനെയല്ല "..അവള്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു.

തന്റെ മോള്‍ വലുതാകുമ്പോള്‍  വികലാന്ഗ ആയാല്‍... അവളുടെ അവസ്ഥ ഓർത്തു ആനിക്ക് ഭയം തോന്നി. അവളെ കുറിച്ച് ആനിക്ക്  സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഒന്നും ഇല്ല ,അവൾ എവിടെ ആയാലും സന്തോഷമായിരിക്കണം  അത്ര തന്നെ...
അവനവര്‍ക്ക് വരുമ്പോഴാണല്ലോ അതിന്റെ വിഷമം അറിയോള്ളു...

ഫ്ലാറ്റിൽ വളരെ കുറച്ചു അതിഥികൾ മാത്രമേ വന്നിരുന്നുള്ളു... കാൽ വെളിയിൽ കാണിക്കാതെ ആനി  പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു.ആരുടേം സഹതാപം പിടിച്ചുപറ്റാന്‍ അവള്‍  ഒരുക്കമല്ലായിരുന്നു.
എത്രേം പെട്ടെന്ന് നാട്ടിലോട്ടു പോകാൻ അവള്‍  ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.
ദിവസങ്ങൾ എങ്ങനെയൊക്കെ തള്ളി നീക്കിയാണ്  അവര്‍  നാട്ടിലോട്ടു പോയത്
.
അവടെ എയർപോർട്ടിൽ ഊഷ്മളമായ ഒരു വരവേല്‍പ്പ്  തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു.കുറെ ബൊക്കകളുമായി ആരൊക്കെയോ വന്നു.കുഞ്ഞിനെ  ആശ്ലേഷിച്ചും കൂടെ നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കാനും  എല്ലാരും മത്സരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.   തറവാട്ടിലെ പേരക്കുട്ടികളില്‍ നിന്നുണ്ടായ  ആദ്യത്തെ കണ്മണി ആയിരുന്നു അവള്‍.

ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ വിളിച്ചപോൾ മറന്നുപോയ  ചിരി ചുണ്ടിൽ അണിയാന്‍ ആനിക്ക് കഴിഞ്ഞു.
വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ രക്തം ഉറഞ്ഞുപോകുന്ന തണുപ്പ് ആയിരുന്നു. അവളെ മൂടി പുതപ്പിച്ചാണ് കിടത്തിയത്.അത്കൊണ്ട് തന്നെ ആരുടേയും ദൃഷ്ടി അവളുടെ കാലിന്‍ മേല്‍ എത്തിയില്ല.

അവിടെയും കുറേ ഡോക്ടർമാരെ  കാണിച്ചുവെങ്കിലും തൃപ്തി കരമായ മറുപടി ആരിൽ നിന്നും കിട്ടിയില്ല.അവര്‍ പറഞ്ഞ വ്യായാമങ്ങള്‍ പപ്പ കുഞ്ഞിക്കാലില്‍ ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു. വ്യായാമം ചെയ്യുമ്പോള്‍ കുഞ്ഞിനു വേദന എടുക്കും,അവള്‍ കരഞ്ഞെന്നിരിക്കും ഇപ്പോള്‍ കരഞ്ഞാല്‍ ഭാവിയില്‍ കരയേണ്ടി വരില്ല എന്നാണ് ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞത്. വ്യായാമം ഫലം കാണാതെ വന്നപ്പോള്‍ പലരും പല ചികിത്സകൾ ആണ് പറഞ്ഞത്. അവളുടെ കുഞ്ഞിക്കാല്‍ കീറി മുറിക്കുന്നത് ആനിക്ക് ഓര്‍ക്കവുന്നതിലും അപ്പുറം ആയിരുന്നു. ഗര്‍ഭ പാത്രം ചെറുതും കുട്ടി വലുതും ആയത്കൊണ്ട് പറ്റിയ വൈകല്യം ആണെന്നാണ്‌ പറഞ്ഞത്.ആനി അറിയാതെ ആണെങ്കിലും തന്റെ ഗര്‍ഭപാത്രത്തെ ശപിച്ചു.ഗര്‍ഭിണി ആയപ്പോള്‍ ചെയ്ത സ്കാനില്‍ ഒന്നും കണ്ടില്ലായിരുന്നു.ഗര്‍ഭപാത്രം വലുതാവത്തത് നല്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കാത്തത് കൊണ്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞ്  കൂട്ടത്തില്‍ ചിലര്‍ അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു.ആ വിവരമില്ലായ്മക്ക് മറുപടി കൊടുക്കാന്‍ അവള്‍ തുനിഞ്ഞുമില്ല.

മൂന്നുമാസം പെട്ടെന്ന് തീർന്നു അതിനിടയിൽ കുഞ്ഞിന്റെ മാമോദീസയും കഴിഞ്ഞു. കുറെ വഴിപാടുകള്‍ പല പള്ളികളിലും ആയി അവര്‍ കഴിച്ചു. ആനിയും കുടുംബവും  വിഷമത്തോടെ ആണ് തിരിച്ചു വന്നത്.ഡോക്ടര്‍ മാര്‍

പറഞ്ഞ പല ചികിത്സകളില്‍ ഒന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കണം ഇനിയും വൈകിയാല്‍ ചികില്‍സ ബുദ്ധിമുട്ടാവും.
ആരുടെയോ ഉപദേശപ്രകാരം അവര്‍ ഒരു കുട്ടികളുടെ അസ്ഥിരോഗ വിദഗ്ദനെ കാണാന്‍ പോയി. ഒരു ഈജിപ്‌ഷ്യന്‍ ഡോക്ടര്‍ ആണെന്ന് കേട്ടപ്പോള്‍ വീണ്ടും പ്രതീക്ഷയൊക്കെ പോയി.അക്കൂട്ടര്‍ക്ക് വിവരം ഇല്ലാന്ന് പരക്കെ കേള്‍വിയുണ്ട്.

എങ്കിലും ആ ഡോക്ടറെ കാണാന്‍ ആണ് അവര്‍ മെഡിയോറില്‍ എത്തിയത്.ജുവല്‍ മെറിന്‍ എന്ന് പേര് വിളിച്ചപ്പോള്‍ അവര്‍ കുട്ടിയെ എടുത്തുകൊണ്ട് ഡോക്ടറുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ഇന്ത്യക്കാരുടെ നിറവും മുടിയും ആകാരവും ആയിരുന്നു ഡോക്ടര്‍ക്ക്.കണ്ടാല്‍ ഒരു പ്രൊഫസറെ പോലെ തോന്നിച്ചു.അദ്ദേഹംവളരെ നന്നായി പെരുമാറി. എപ്പോഴും ചിരിച്ചുകൊണ്ടാണ് സംസാരിച്ചത്.ഡോക്ടറോട് ഇതുവരെ ഉള്ള കാര്യങ്ങള്‍ എല്ലാം പറഞ്ഞു.ആനി വളരെ സങ്കടത്തോടെ ഭര്‍ത്താവ് പറയുന്നതിനൊപ്പം തലയാട്ടികൊണ്ടിരുന്നു. കുഞ്ഞിനെ എക്സാമിനേഷന്‍ ടേബിളില്‍ കിടത്തി. ഒന്നും ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പേ അവള്‍ കരഞ്ഞു. കരയുന്നത് കണക്കിലെടുക്കാതെ ഡോക്ടര്‍ അര മുതല്‍ താഴോട്ടു പിടിച്ചും കുടഞ്ഞും ഒക്കെ പരിശോധിച്ചു.അവള്‍ക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ലെന്നു പറഞ്ഞു.ആനി അതിനെ എതിര്‍ത്ത്കൊണ്ടിരുന്നു.എല്ലാ ഡോക്ടര്‍മാരും കുഴപ്പം ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞതാണെന്ന് അവള്‍ തര്‍ക്കിച്ചു ...അവള്‍ വളഞ്ഞ കുഞ്ഞികാലില്‍ പിടിച്ചു. ഡോക്ടര്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു അവള്‍ക്ക് ഒരു കുഴപ്പവും ഇല്ല,ഇപ്പോള്‍ നിങ്ങള്‍ കാണുന്ന വളവ് അവള്‍ ഗര്‍ഭപാത്രത്തില്‍ കിടന്ന രീതി കൊണ്ട് ഉണ്ടായതാണ്.മൂന്നാല് മാസം കൊണ്ട് ശരിയാകും. അവരുടെ സമാധാനത്തിനു ഒരു എക്സറെയും എടുത്തു.അതിലും കുഴപ്പം കണ്ടെത്താന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല.അപ്പോള്‍ മറ്റു ഡോക്ടര്‍മാര്‍ പറഞ്ഞതോ ആനി ചോദിച്ചു.നിങ്ങള്‍ ഒരു സാധാരണ എല്ലിന്റെ ഡോക്ടറെ അല്ലെ കാണിച്ചത്.കുട്ടികളുടെ അസ്ഥിരോഗ വിദഗ്ദ്ധന്മാരേ ആയിരുന്നു കാണിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
പല ഡോക്ടര്‍മാരെ കാണിച്ചിട്ടും ആരും ഒരു എക്സറേപോലും എടുക്കാതെ ഞങ്ങളെ തീ തീറ്റിപ്പിച്ചു ,ആനി കൂടെ നിന്ന നേഴ്സിനോട് പറഞ്ഞു.
ഡോക്ടര്‍ എല്ബാസിനെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞത് അവളുടെ ഭര്‍ത്താവ് ആയിരുന്നു. ഇതൊന്നും കാര്യമാക്കാതെ ഡോക്ടര്‍ അടുത്ത രോഗിയെ കാണാനുള്ള തിരിക്കില്‍ ആയിരുന്നു.
ഇത്ര നിസാരമായ കാര്യത്തിനു വെറുതെ വിഷമിപ്പിച്ച എല്ലാ ഡോക്ടര്‍മാരെയും പുറത്ത് വന്ന അവള്‍ ഉച്ചത്തില്‍ തന്നെ ശകാരിച്ചു.

മെഡിയോറിലെ ഡോക്ടര്‍ എല്‍ബാസിന്  ദൈവദൂതന്‍റെ മുഖമാണ് എന്ന്  ആനിക്ക് തോന്നി.അവള്‍ ഹൃദയം നിറഞ്ഞു ചിരിച്ചു..കരഞ്ഞു....അവളുടെ ഭര്‍ത്താവ് അവളെയും കുഞ്ഞിനേയും ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു...